Ierland, voorjaar 2024

Het Plan:

Nieuwe caravan, oude gewoonte: naar Ierland. In 2019 kregen we onze eerste caravan en de eerste reis hiermee ging naar Ierland. Voor dat verslag zie: Ierland, voorjaar 2019. In 2024 willen we eind mei heen en begin juli terug. Ditmaal slaan we Engeland en Wales over. We hebben bij Stenaline de overtocht Cherbourg – Rosslare geboekt. Dat resulteert in het volgende rondje:

We blijven hangen in de zuidelijke helft. De plaatsen die we aan willen doen zijn:

  • 1. Wexford (jaarmarkt)
  • 2. Bantry (Beara, Mizen Head)
  • 3. Cahirsiveen (Kerry, Skellig Michael)
  • 4. Doolin (Cliffs of Moher, Burren, Folkfestival)
  • 5. Galway (Riverdance)
  • 6. Roundwood (Wicklow mountains)
  • 7. Bennettsbridge (Kilkenny)

De uitvoering:

Op naar Ierland

zondag 26 mei 2024

Komende woensdagavond is de afvaart van onze ferry van Cherbourg (F) naar Rosslare (Irl). Kalm aan die kant op. Op zondag geen vrachtverkeer en geen files, bijvoorbeeld rond Antwerpen. Heel ontspannen de eerste klapper maken, 475 km naar een oude bekende. Neufchâtel-en-Bray, camping Sainte Claire.
Om acht uur rijden we van huis, half drie de aankomst.

We kunnen ‘aangekoppeld’ op de plek blijven. We zitten snel heerlijk buiten in het zonnetje. Vanmorgen niet gedacht dat de luifel uit zou moeten. Een bijna perfecte stek. Een klein irritant dingetje is er wel…….

Morgen verder.

La Cambe, Normandië

maandag 27 mei 2024

Als Peter gisteravond het drinkwater bijvult, komt de overbuurman een praatje maken. Een Ier uit Donegal (noordwest Ierland). Frank. Hij bevestigt ons vooroordeel over Ieren: altijd in voor een praatje en geïnteresseerd in de ander. Of nieuwsgierig naar, kan ook. Even later wisselt Karin haakpatronen uit met zijn vrouw, Patricia. We hopen dat in Ierland nog veel van dit soort ontmoetingen zullen volgen.
Vandaag gaan we onze vertrekhaven naderen tot op 80 kilometer. Om hiervoor een camping te vinden valt niet mee. De eerste twee die we benaderen, zijn vol. De derde rekent € 42,50 per nacht. Nummer vier heeft plek, camping Des Pommiers. En dat blijkt een onverwachte meevaller.
Uiteindelijk wordt ons de reden van de volle/dure campings duidelijk: D-Day, 6 juni 1944, is 80 jaar geleden. Twee weken van allerlei festiviteiten en herdenkingen.

Op naar Normandië dus. De zon schijnt als we wakker worden, als we op weg gaan is er veel wind en regen, de aankomst is in de zon. 238 rustige snelwegkilometers met alleen een drukke Pont de Normandie bij Le Havre. Mooie brug wel. En hoog ook wel.

De camping wordt beheerd door een ouder en zeer gastvrij echtpaar. Ontvangst in het woonhuis. Joelle, een Française, heeft zichzelf Nederlands aangeleerd. Niet perfect, maar voor ons perfect. De camping heeft weinig plaatsen, maar die zijn wel zeer ruim. Voorzieningen zien er niet uit, maar beter vind je nergens. Aanrader dus! Klein detail. We staan voor € 15 per nacht.

Om drie uur staan we en we hebben dus alle tijd om naar het nabij gelegen vissersplaatsje Grandcamp-Maisy te gaan. Deels aardig, maar vooral de kenmerken van leegloop en vergane welvaart.

Na een wandeling besluiten we 12 km door te rijden naar een van de invasiestranden, Omaha beach. Onderweg zien we een afslag: ‘Pointe du Hoc’. We nemen de afslag naar wat een klif blijkt te zijn. Deze steekt zo’n 30 meter boven zee uit. Drukte, volle parkeerplaats. Het blijkt nu vooral een monument te zijn voor het US Rangers Bataljon. Vanuit de bunkers op de klif hadden de Duitsers met hun geschut controle over zowel Omaha als Utah beach. Om de invasie op deze twee stranden te laten slagen, moesten de Duitsers hier uitgeschakeld worden. Een taak die de Rangers volbrachten.


Een in metaal weergegeven kaart maakt de ligging duidelijk.

We rijden door naar Saint-Laurent-sur-Mer, een plaatsje bij Omaha beach. We maken een strandwandeling en zien de voorbereidingen van de herdenking bij een monument op het strand. Het monument verbeeldt in drie elementen ‘hoop’, ‘opstaan/vrijheid’ en ‘vleugels van broederschap’.

Naschrift: In de in aanbouw zijnde tent achter het monument herdachten zo’n 100 veteranen (90+) en vele wereldleiders, zoals Biden, Zelensky, Macron, Rutte, Prins William en Willem-Alexander op 6 juni D-Day.

Utah beach

dinsdag 28 mei 2024

Kalm aan vanmorgen. Het is tenslotte vakantie. Maar ook kalm aan omdat het water met bakken uit de lucht komt. Tegen de middag klaart het enigszins op en gaan we naar het landingsmuseum van Utah beach. Een indrukwekkende ervaring.
Slechts twee maanden voor D-Day (6 juni 1944) besluit generaal Eisenhower het strand met de codenaam Utah beach toe te voegen aan de reeds geselecteerde invasiestranden. Voornaamste doel is om zo snel mogelijk Cherbourg in te nemen. Een plaats van waaruit de Duitsers het Kanaal controleren. Het zou een cruciale keuze blijken.
Utah beach werd zelf, nog voor de inname van Cherbourg, op 26 juni, logistiek belangrijk. Vanaf hier werden de eerste depots opgezet voor munitie, brandstof en voedsel. De veldhospitalen werden ingericht en vanuit Utah beach gingen de gewonden terug naar Engeland. Met landingsvaartuigen van en naar de zeeschepen voor de kust. Materieel, zoals tanks, worden hier aan land gebracht.
In het museum krijgen we een indruk hoe operatie ‘Overlord’, de code naam voor de D-Day, van minuut tot minuut is gepland. Het aan land gaan van de troepen, ondersteund door bombardementen en het droppen van paratroepen achter de gevechtslinie. Als je ooit in de buurt bent: verplichte kost.

Buiten lopen we kort over het strand en zijn getuige van een yogales in zee.

Vervolgens gaan we naar Sainte-Mère-Église.
In de nacht van D-Day werd een bataljon paratroopers gedropt. Maar in plaats van naast het dorp, er middenin. Een makkelijk doelwit voor de Duitsers. Soldaat John Steele bleef met zijn parachute aan de kerktoren hangen. Hij deed twee uur lang alsof hij dood was. Twee Duitse soldaten op uitkijk in de toren zagen het gebeuren. De een zou gezegd hebben ‘laten we hem doodschieten’, de ander ‘nee, we zijn op heilige grond’. John werd gevangen genomen, wist te ontsnappen en nam deel aan de verovering van het dorp. John Steele werd ereburger en kwam na de oorlog nog vele malen terug. In de kerk een glas in loodraam en aan de toren een monument.

We doen een boodschap bij de plaatselijke Super-U en verbazen ons op de parkeerplaats van deze supermarkt. Rondom staan campers, op de foto ongeveer een kwart. Waarschijnlijk pure noodzaak, want het is overal druk. Later horen we van de campingeigenaresse dat je vanaf 1 juni een speciale sticker op je auto moet hebben om de D-Day zone in te mogen. Uit mag zonder sticker.

Wachten en varen

woensdag 29 mei 2024

Joelle van de camping vindt het geen enkel probleem dat wij vandaag wat langer blijven. Normaal moet je de camping voor 12 uur verlaten hebben. Onze boot naar Ierland vertrekt om 20.30 uur vanuit het op een uurtje rijden gelegen Cherbourg. Dus om een uurtje of vier die kant op gaan, is vroeg genoeg. Tenslotte kan je beter op de camping je tijd vullen, dan op een parkeerplaats. Maar uiteindelijk ontkomen ook wij niet aan de rij voor de check-in van Stena Line.

Het inchecken start om 18 uur, daarna vlot door de daarachter gelegen douane en dan ……. in de rij voor het boarden.

Pas om 19.15 uur mogen we de boot oprijden. Maar het moet gezegd, van begin tot eind perfect georganiseerd. Niet zelf nadenken, gewoon aanwijzingen opvolgen. En dan staan we weer in een rij.

We brengen de tassen naar onze hut en gaan naar het restaurant voor de avonddis. Zeer smakelijk en met uitzicht.

Klokslag half negen gaan de trossen los en gaan wij naar het buitendek om de afvaart mee te krijgen. Totdat we buitengaats zijn worden we gevolgd door een pilot, oftewel loodsboot. Eenmaal op open zee zien we de loods overstappen op deze boot en terugvaren naar Cherbourg.

Onze telefoons staan in vliegtuigmodus, zuinig als we zijn. Dus even geen internet. Gelukkig valt er genoeg te genieten, inclusief de zonsondergang.

Eindelijk Ierland

donderdag 30 mei 2024

De overtocht is voorspoedig. Kalme zee, het sonore gebrom van de motoren, de lichte deining. Toch kan Karin de slaap niet vatten, terwijl Peter onder deze omstandigheden ‘out’ gaat.
Het ontbijt is fantastisch als je van een Engels ontbijt houdt. Witte bonen in tomatensaus, gebakken spek, gebakken ei, saucijsjes, gebakken aardappeltjes en nog meer van dit soort zaken. Probleem: lusten we niet. ‘s Morgens. Verder is er weinig keuze en moeten we het doen met een croissantje jam en een glaasje jus. We genieten er niet minder om.
De ochtend brengen we door met lezen en af en toe van de eindeloze zee genieten.

Stipt op tijd wordt er na 593 kilometer, herstel na 320 zeemijl, om 13.30 Ierse tijd aangemeerd in de haven van Rosslare. Binnen een half uur zijn we van boord en door de douane.

Op naar Wexford, Ferrybank Caravan Park. Inchecken is hier secondenwerk, alles was al online geregeld. Plek met zeezicht kiezen en eindelijk staan we dan in Ierland.

We wandelen naar de stad voor een enkele boodschap, maar vooral om de benen eens te kunnen strekken. ‘s Avonds genieten we van een eindelijk onbewolkte lucht.

De volwassene en de Lifetime student

vrijdag 31 mei 2024

Wakker worden in Ierland. Nou zo dus:

Strak blauw. Onverwacht heerlijk.
We zijn vroeg op pad naar het Hook Lighthouse. De oudste en nog werkende vuurtoren ter wereld. Gebouwd in 1200 nog wat. Tijdens de overtocht vanuit Engeland dreigde William Marshall schipbreuk te leiden en in de hoogste nood deed hij de belofte een klooster te stichten. Belofte maakt schuld en die werd ingelost. De monniken van het klooster hebben de vuurtoren gebouwd.
De rivier de Suir mondt uit in een punt waar de Ierse zee en de Atlantische oceaan samen komen. Een punt waar het kan spoken, golven tot 12 meter hoog. Er is hier een kerkhof van duizenden schepen op de zeebodem.

De ene zijde van de riviermonding heet Crook, de andere zijde Hook. Hier ontstond de Engelse uitdrukking ‘by hook or by crook’, in goed Nederlands betekent dit ‘hoe dan ook’.
Hook, een mooi punt voor een vuurtoren dus.

Enthousiaste Tracy geeft de rondleiding. Bij haar kopen we ook onze tickets. Eenmaal ‘adult’ en eenmaal ‘senior’. Senior kent ze niet, wel ‘lifetime student’. Ook goed😊.

Oorspronkelijk werd er door monniken een vuur boven in de toren gestookt. In de loop van de eeuwen komen er verdiepingen op de toren, eind 19e eeuw gaat men over op olie, pas in 1972 komt er elektrisch licht. In 1996 wordt het geautomatiseerd.

We beleven een leerzaam en indrukwekkend uurtje Pharos, oftewel vuurbaken of vuurtoren. Rondom dit uurtje weten we weer waarom we naar Ierland zijn gekomen. Vriendelijke mensen, in voor een praatje en een landschap, waarvoor we eigenlijk wel willen verhuizen.

Terug bij de caravan kan de korte broek aan en genieten we heerlijk van de zon en het goede leven.

The Irish National Heritage Park

zaterdag 1 juni 2024

Oftewel, het erfgoedpark van Ierland. Een openluchtmuseum waar zo’n 9000 jaar geschiedenis tot leven komt. En dat op slechts 4,5 linkse kilometers van onze stek.
Het park is opgedeeld in drie zones: de prehistorie, vroeg christelijk en de invasies. Logisch om het park ook in die volgorde te bekijken, maar bij binnenkomst start de ‘invasie’ rondleiding. Sluiten we bij aan. En dat betekent beginnen met de periode van Vikingen en Normandiërs. Pakweg de jaren van 800 tot 1540.
Maar voor het blog is het handiger om bij het begin te beginnen.
Zone 1: 7000 jaar vChr. De middelste steentijd, de eerste bewoners van Ierland leefden van jacht en verzamelen. Van mooie petten bijvoorbeeld.

Vanaf 4000 vChr komen we in de nieuwste steentijd. De Ieren hebben geleerd vee te houden en gewassen te verbouwen. De eerste boeren gemeenschappen. De Kelten komen vanuit Spanje en Frankrijk Ierland binnen en hiermee ook het gebruik van koper en brons.

We belanden in Zone 2: het vroeg christelijke tijdperk van 400 tot 800 na Chr. De Paus stuurt vanuit Rome missionarissen. De eerste is Palladius in het jaar 431. Niets verder van bekend. De tweede missionaris komt een jaar later, in 432. Het is ene Patricius, die bisschop van Ierland wordt. Later heilig verklaard en vanaf dan Saint Patrick wordt genoemd. Naamdag 17 maart, Saint Patrick’s Day of in correct Gaelic ‘Lá Fhéile Pádraig’. De nationale feestdag in Ierland. Patrick verdreef alle slangen uit Ierland en zijn symbool is de shamrock. Een klaverblad dat de Drie-eenheid symboliseert.
Er worden ringforten gebouwd.

Vanzelfsprekend komen er de eerste kloosters. De allereerste, zo zien wij in een korte documentaire, wordt in de zesde eeuw op het eiland Skellig Michael gesticht. Ons bezoek aan dit eiland staat op 10 juni gepland. Wordt vervolgd dus.
Maar ook in ons park is een voorbeeld uit die tijd.

Maar terug naar ons begin. Zone 3. De Vikingen komen vanaf 800 naar Ierland en bouwen nederzettingen van waaruit handel wordt gedreven. De eerste zijn Wexford (waar wij nu zijn), Waterford, Dublin, Cork en Limerick. De naam ford komt van het Noorse fjord. Wexford heette oorspronkelijk Weasfjor, wat modder fjord betekent.
Gids Dan leidt ons door dit deel van het park en vertelt over de Vikingen uit Noorwegen en de Normandiërs uit Frankrijk. Zij veroverden Ierland, vermengden zich met de bewoners van toen en kwamen tenslotte in oorlog met het Engeland van Hendrik II.

We hebben geluk vandaag. Een groep re-enactment spelers heeft bezit genomen van het Vikingdorp. We krijgen uitleg over gebruiken, voedsel, sieraden, kruiden, geneeswijzen, spinnen, weven, bijna teveel om op te noemen.

Geneeskunde

We komen bij een kasteel van Normandiërs. Hier blijken roofvogels te huizen. Beheerder Tim geeft uitleg.

Als we rond zijn, vertelt Tim dat er vier weken geleden een slechtvalk uit een ei gekomen is. Hij haalt hem of haar even.

En toen waren we pas halverwege het park.

Johnstown castle

zondag 2 juni 2024

Vandaag bezoeken we het op 8 kilometer gelegen kasteel van Johnstown, inclusief de tuinen en bijbehorende landbouwmuseum. Wederom een aanrader als je in de buurt bent.

Het oorspronkelijke kasteel is in de late twaalfde eeuw gebouwd door een Normandische familie, welke deelnam aan de invasie van Ierland.
Ene Oliver Cromwell kreeg in 1641 opdracht een opstand van de Ieren tegen de Engelse overheersing neer te slaan (Ierland was verworden tot een kolonie van Engeland). Vele duizenden Ierse doden, landeigenaren werden verdreven en de bezittingen werden in beslag genomen.
Cromwell verbleef kort op dit kasteel en deed het cadeau aan een van zijn soldaten. De soldaat verkocht het na een jaar. De nieuwe eigenaar (de familie Grogan) bouwde op de fundamenten van het oude kasteel het huidige. De familie was niet van adel. Om toch aanzien te krijgen, moest het kasteel pracht en praal uitstralen, ondermeer door de aanleg van de tuinen. Het landgoed beslaat vele hectaren landbouwgrond, dat voor de inkomsten zorgde.
Wij starten met een wandeling door de tuinen.

We melden ons op de afgesproken tijd bij de ingang van het kasteel, waar we ontvangen worden door gids Liam en vrijwilliger Aaron. Zij leiden ons rond door een kasteel waarin vrijwel niets meer van de oorspronkelijke inrichting over is. Dat zit zo. De laatste eigenaar schenkt in 1944 het kasteel aan de Ierse staat ter inlossing van zijn belastingschuld, veilt de inrichting en vertrekt naar Frankrijk. De Ierse regering geeft het kasteel de bestemming van Landbouw Hogeschool en vanaf dan wordt er lesgegeven en onderzoek gedaan.

Tijdens de rondleiding krijgen we in een helder verhaal de geschiedenis van het pand en haar bewoners te horen. Ook worden voorbeelden gegeven van de gebruiken in de verschillende perioden en in het souterrain over de werkdag van het personeel. Bijvoorbeeld dat de bedienden onzichtbaar moesten blijven, onder meer door een 86 meter lange bedienden tunnel om in het kasteel te komen. Liam en Aaron poseren voor de ingang van de tunnel.

Na de rondleiding, de lunch en nog een parkwandeling, bezoeken we het bijbehorende landbouwmuseum. Vele oude voertuigen, gereedschappen en stijlkamers.

Het tweede deel van de middag lekker buiten bij ons rijdende kasteeltje. Morgen verder.

Bantry, 12 punten

maandag 3 juni 2024

Een forse verplaatsing vandaag. 273 kilometer. Dit weekend is het bank holiday, wat inhoudt dat de Ieren een extra lang weekend hebben. De maandag is een vrije dag. Effect: lege wegen. Heerlijk. Zonder enig oponthoud bereiken we onze tweede Ierse camping: Eagle Point in Bantry. Het weer onderweg is bewolkt en droog. Het weer bij aankomst: zon.

De mevrouw bij de receptie heeft een plek voor ons gereserveerd in de ‘adult section’. Maar of we even naar de overzichtsfoto van de camping willen kijken. Er is ook nog een, volgens Peter, ‘lifetime student-plek’ vrij. Aan het einde van de camping. Die plek kiezen we.

Heerlijk in het zonnetje ons happy hour en diner. We hebben vaker mooi gestaan, deze pitch komt met 12 punten hoog binnen in onze top tien.

Paddy Leprechaun en het kontje van het land

dinsdag 4 juni 2024

Een leprechaun is een wezen uit de Ierse folklore. Een soort kabouter in een groen kostuum met een rode baard. Plagerig van aard. Ze zorgen dat het eten overkookt of, vaker, niet aan de kook komt. Van beroep zijn ze schoenmaker. Maar maken nooit een paar schoenen, altijd slechts één.
Er was een boer die een schat vond onder een van zijn planten in het veld. Toen hij weg ging om een schep te halen, bond hij een rood lint om de plant. Hij verbood een leprechaun aan die plant te komen. Toen de boer terug kwam, zaten om alle planten rode linten.
De elven bezitten een pot goud. Ze hebben de leprechauns de kracht gegeven om plots te kunnen verdwijnen. In ruil daarvoor moeten ze de pot goud, welke aan het einde van de regenboog staat, bewaken.

Voor vertrek naar Ierland, willen we een leprechaun in onze caravan hebben. Waarom, als je het voorgaande leest? Geen idee.
Karin is ijverig aan het haken geweest en Paddy reist vanaf nu met ons mee.

Maar dan. Kopzorgen! We kunnen niet kiezen. Wordt het Cod’s head, Dursey head, Crow head of toch Black Ball head. Fair head of Sheep’s head kan ook. Twijfel tussen Three Castle head, Brow head en Streek head. Toe head misschien? Shot head? Het wordt na lang beraad Mizen head. Maar dat betekent dan weer kontje. Kontje van het schip wel te verstaan. Head of kont, kan het schelen.

Via een schitterende route bereiken we een punt van waaruit contact werd gehouden met de op rotsen in zee gebouwde vuurtorens. De mensen dan. In 1896 werd gestart met de bouw, in 1904 in gebruik. En in 1993 buiten gebruik. Tja. Laat de tekst verder maar zitten.

Eerst de route naar en van Mizen head.

Mizen head. De brug over de kloof naar het station.

Het station met de harde werkers.

En tenslotte de omgeving.

Wasdag

woensdag 5 juni 2024

Zonnetje, lekker windje en een volle waszak. Druk dus. Althans, één van ons beiden.
Vandaag niet veel te melden. Dagje bij de hut. Meest spannende is dat we de droogmolen moesten verplaatsen, omdat het lekkere windje Ierse vormen aanneemt.

Peter ontdekt dat er een stofje op de beeldsensor van de spiegelreflexcamera zit. Dat betekent of alle foto’s nabewerken of de sensor reinigen. Voor het laatste wordt gekozen. Maar ook in Ierland heeft internet het overgenomen van de lokale fotohandel. En via internet de benodigde cleaning swaps bestellen, lukt niet. Lang verhaal kort: na telefonisch overleg stuurt een fotowinkel in Dublin het materiaal op naar onze volgende camping. Keer op keer ontmoeten we de vriendelijkheid en het geduld van de Ieren.
De hele ochtend zijn mensen vanuit een boot bezig in de baai voor ons mosselen te oogsten. Nee niet voor ons, vóór ons. Leuk gezicht, hoewel het op de foto’s niet goed te zien is.

Ring of Beara

donderdag 6 juni 2024

Een van de redenen om voor de huidige camping te kiezen is het schiereiland Beara. Wat we hierover gelezen en vooral van gezien hebben, maakt ons enthousiast. We rijden vandaag grotendeels de ring rond het schiereiland en snijden deze op driekwart af om de Healy pas te nemen. Jammergenoeg is het behoorlijk bewolkt vandaag. Maar dat heeft aan onze ervaring niets afgedaan. Geweldig!
Onze vooraf gestelde doelen: Kabelbaan naar het eiland Dursey, het kopermijnmuseum in Allihies, de huizen van Eyeries en de Healy pas.

Als eerste de kabelbaan. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat dit tegenviel. Niet de kabelbaan uit 1969, de enige toegang tot het eiland Dursey en niet de weg er naartoe. Maar de directe omgeving van het station. Toeristische parkeerplaats. We besluiten de enige kabelbaan boven een oceaan niet te nemen.

Door naar Allihies voor de – overheerlijke – lunch en het museum. Van 1812 tot 1882 was hier de grootste kopermijn van Europa in gebruik. Onder verschrikkelijke omstandigheden moesten ‘mannen’ vanaf 12 jaar het koper delven en ‘vrouwen’ vanaf dezelfde leeftijd steen en koper scheiden. Als je niet door een ongeval in de tot 300 meter diepe mijnschacht om het leven kwam, stierf je op zo’n 40 jarige leeftijd. Wel aardig om het contrast te zien tussen de verschillende manieren van wonen: mijnwerkers en mijneigenaar.

Best vaak, maar veel te weinig stoppen we om de omgeving in ons op te nemen. Het zal op de foto’s niet overkomen, maar geloof ons. Overweldigend.

Na Allihies koersen we naar Eyeries. In heel Ierland zijn de wat oudere huizen in een kleur geschilderd. Reden: omdat er geen huisnummers zijn, kan de postbode het juiste adres aan de kleur van het huis herkennen.

Na Eyeries op naar de Healy pas.
Daar hoort een beetje geschiedenis bij. Tot 1845 woonden er in Ierland zo’n 8 miljoen mensen. Onderdrukt en uitgebuit door de Engelsen. Het voedsel bestond voornamelijk uit aardappelen. Via Nederland en Engeland bereikt een aardappelziekte ook Ierland en er ontstaat hongersnood, waaraan uiteindelijk in de periode 1845-1852 één miljoen Ieren overlijden. Nog eens twee miljoen Ieren emigreren uit pure noodzaak, in hoofdzaak naar Amerika. De Engelsen beschouwden de Ieren als lui en het was daardoor hun eigen schuld dat de aardappeloogsten mislukten. Om voedsel van de Engelsen te krijgen, er was meer dan genoeg graan, werden de Ieren gedwongen te werken in Famine projecten. Wegen aanleggen, zonder fatsoenlijk gereedschap. Met blote handen dus. Zo ontstonden er in Ierland zogenaamde Famine roads. Hongersnoodwegen. Degenen die tijdens het werk stierven, werden naast de weg begraven. Bijzonderheid: de Famine roads dienden geen enkel doel, waren niet nodig en gingen nergens naartoe. Een van die wegen is de Healy pas, genoemd naar Tim Healy, gouverneur van Cork en bedenker van de pasweg. Nu met goed asfalt.

Tegenwoordig wonen er in Ierland 5,1 miljoen mensen, terwijl het land tweemaal zo groot is als Nederland. De meeste van die mensen wonen in of bij de steden Dublin, Cork en Galway. Als je buiten de steden bent, is het behoorlijk rustig op de weg.

Relaxte kilometers dus vandaag.

Dagje niks doen

vrijdag 7 juni 2024

In en bij de caravan. Heerlijk niks doen. Best ingewikkeld, want je weet niet wanneer je klaar bent……

Cahersiveen

zaterdag 8 juni 2024

Vanmorgen worden we wakker van een raar soort gebrom. We kunnen het niet thuisbrengen en draaien ons nog eens om. Eenmaal buiten, wordt de oorzaak duidelijk.

Een reisdag. Naar camping Mannix Point in Cahersiveen.
Als je het lekker vindt om met het hart in je keel op een smalle weg langs uitstekende rotspunten te rijden, neem dan de N71. Het is een N weg, dus de maximumsnelheid is daar 100. Knap als je 50 durft te rijden. Camping af naar links. Vind je dat niks, neem de R584 en de N22. Tot zover het advies van de camping in Bantry.
Twijfel, wat doen we. De N71 schijnt een prachtige route te zijn. Maar om de een of andere reden slaan we rechts af, als we de camping afkomen.

We zijn niet geheel ontevreden over het landschap waarin we rijden, ook al had dat dus mooier gekund.
De kwaliteit van de wegen keuren we goed, vooral die van de N22.

Probleemloze rit van drie uur, prachtige ‘pitch’ MMV15. En om 14 uur genieten we van de thee. Binnen. De temperatuur is goed, maar een wind!
(MMV= Mortimers Mountain View. Mortimer was de oorspronkelijke eigenaar van de camping, in 2022 onverwacht overleden. Zijn dochter en kleinkinderen zetten de camping voort).

De komende dagen verkennen we het schiereiland Kerry. Behalve Cahersiveen, daar waren we in 2019 al.
Overigens, ook de zonsondergang mag er zijn. We hebben een ‘room with a view’.

Beentee Loop Walk

zondag 9 juni 2023

Het weer is vandaag niet best. Zwaar bewolkt, veel wind. Guur wel. We kunnen natuurlijk lekker relaxed in de caravan blijven, maar we hebben toch wel zin om de benen te strekken en een ommetje te maken. We kiezen voor een rondje over de heuvel achter de caravan. Met goed weer ziet die er zo uit:

Het rondje, Beentee Loop Walk, is volgens Komoot makkelijk en je hebt er een gemiddelde conditie voor nodig. Hebben we. We lopen heen en terug naar het beginpunt, waarmee de totale afstand op ruim 13 kilometer komt.
Een tip: Vertrouw niet op Komoot! Doen wij wel en dat hebben we geweten. De Ieren noemen de wandeling zwaar. Je loopt grotendeels niet op paden, maar op een ruige ongelijkmatige ondergrond. Vanaf zeeniveau naar 376 meter hoogte. Stijl!

Ongeveer op punt D op bovenstaand kaartje, overwegen we om terug te gaan. We zitten er redelijk door. We moeten nog naar C, B en A. Maar we zetten door en hebben daar geen spijt van. Want ondanks de bewolking en de moeilijkheidsgraad is het een schitterend landschap met prachtige vergezichten waarin we lopen. De foto’s:

Op de top heeft Karin de beloning voor Peter geplaatst. Eindelijk de zo lang gewenste schotel om overal tv te kunnen kijken.

Hier ook maar een filmpje gemaakt. We hebben het idee dat onze indrukken niet overkomen op de foto’s. Wellicht op video wel. De start van de video is het zicht op onze caravan.

Na de top op 376 meter volgt uiteraard het dalen. Dit is zo mogelijk nog zwaarder dan het stijgen. Een aanslag op de knieën. Maar uiteindelijk komen we op een goed te belopen pad door en langs ‘farm animals’. Nog langs een woning met een behoorlijke turfvoorraad (veel Ieren verwarmen hun huis nog met turf, ruikt buiten lekker) en uiteindelijk het zicht op Cahersiveen. Of Cahirciveen, beide benamingen worden door elkaar gebruikt.

De laatste kilometers door het stadje en naar de hut zijn makkelijk. Net als het avondeten, dat we gelijk aanhalen. Koken doen we niet meer na vijf uur sjouwen. De airfryer mag aan het werk.
Als we aan de dis zitten, horen we een gebonk en geschreeuw. Uit het raam zien we dit en we concluderen dat het altijd nog zwaarder kan. Watjes zijn we.

Angsthazen

maandag 10 juni 2024

Vannacht heeft het stevig gewaaid, storm is een te groot woord. Maar de caravan stond aardig te schudden. Vanmorgen is het wat rustiger, maar een NW4 tot 5 hebben we wel.
Op het programma: Skellig Michael. Een rotspunt op anderhalf uur varen met daarop een klooster. Het klooster is in het jaar 600 gesticht en tot 1200 leefden daar steeds een dertiental monniken. Het aantal van Jezus en zijn twaalf apostelen. Vervolgens verlaten en overgenomen door kolonies papegaaiduikers en jan-van-genten. Er mogen tegenwoordig slechts een beperkt aantal mensen per dag het eiland bezoeken, want het is een beschermd natuurgebied. Er waren protesten toen er opnames voor een tweetal Star Wars films werden gemaakt. Ene Luke Skywalker kreeg er zijn laserzwaard. Wij hebben die films nooit gezien, maar vele anderen willen om die reden de rots bezoeken. Begin maart zijn alle beschikbare tickets uitverkocht en zijn er wachtlijsten. Eenmaal geboekt, wat wij deze winter gedaan hebben, is annuleren kosteloos. Genoeg anderen die willen.
Lang verhaal kort: we durven het niet aan om op een klein bootje de oceaan op te gaan voor een tocht van tweemaal anderhalf uur, om ook nog eens met een stevige wind langs een afgrond een uitgesleten trap van 618 treden te beklimmen. En af te dalen. We annuleren.

Wel jammer, het leek vooraf een van de hoogtepunten van onze Ierlandreis te worden. ‘s Middag rijden we nog wel naar het vertrekpunt, de haven van Portmagee. De rit er naartoe is mooi, het plaatsje zelf niks aan. Voor de kritische lezer: de wind is ‘s middags gaan liggen en werd het rustig. Mocht je op basis van de foto in de haven een andere conclusie willen trekken, angsthazen zijn we zeker.
En dat is alles wat we over vandaag kunnen melden, een heerlijk ontspannen dagje bij de caravan. Plus een blog over wat we niet gedaan hebben.

Ring of Skellig en Valentia Island

dinsdag 11 juni 2024

Een heerlijke zonovergoten dag. We maken een rondje met de auto in de buurt, totaal 65 kilometer. En daar doen we de hele dag over, omdat we meer uit dan in de auto zijn.

Maar voordat we instappen, moet er een klusje geklaard worden. De sensor van de camera stofvrij maken.

Even testen voor de caravan, scherpstellen lukt niet. Of de sluitertijd klopt niet. Maar wel stofvrij en daar was het om te doen. Oefenen vandaag.

We koersen op de Cliffs of Kerry, iets ten zuiden van Portmagee. De zogenaamde Ring of Skellig, met regelmaat zicht op de Skellig Islands. Af en toe Iers smal, af en toe Pyrenees stijl. Maar mooi. Nog voor we de kliffen bereiken, zijn er al vele foto’s gemaakt. Er wordt deze vakantie geen fotoboek gemaakt, maar een encyclopedie.

Na de ring door naar Valencia Island. Lunch in een restaurant bij de haven van Knight’s Town. Lekker. Let ook even op de vloerbedekking.

Na de lunch door voor nog meer landschap op de Geokaun Mountain.

Exact half vijf thuis. Een keurige tijd. Heerlijk in het zonnetje nagenieten en plannen maken voor onze volgende Ierlandreis. Eerst deze maar.

Campingdagje

woensdag 12 juni 2024

Een van onze voornemens in Kerry is wandelen door de Cap of Dunloe. We zullen nog een keer naar Ierland moeten, want vandaag komt het er niet van en morgen trekken we verder.
Het is heerlijk weer, ontbijten kan buiten in het zonnetje. We besluiten een dagje bij de caravan te hangen.

Onvermijdelijk wordt er dan op zo’n dag gewassen.
Karin besluit dat het restje oud brood omgezet kan worden in wentelteefjes. Dat is lang geleden. Lekker! Moeten we vaker doen.
Verder is er niets te melden, morgen naar Doolin.

Doolin

13 juni 2024

Vannacht is het stormachtig met veel regen. Als we de caravan uit moeten om de boel vertrek klaar te maken is het droog en is ook de wind gaan liggen. Perfect. Stevige rit naar Doolin vandaag. 250 kilometer. We kiezen er voor om niet het veer over de Shannon te nemen, omdat dat een route met de nodige binnenwegen betekent. Geen zin in. Iets om rijden over Limerick en via een toltunnel onder de Shannon door. We rijden dankzij de omweg onder andere door het plaatsje Adare. Echt mooi en zeker een bezoek waard. Maar niet nu.

Hele vriendelijke beheerders van O’Connors Riverside Camping. We zoeken een plek uit en staan weer in een oogwenk. We waren in 2019 ook in Doolin, maar slechts drie dagen. Te kort voor deze omgeving, dus nu alle tijd om een inhaalslag te maken.

In die drie dagen van 2019, waren wij welgeteld drie avonden te vinden bij Gus. Niet meer dan fatsoenlijk om even goedendag te gaan zeggen. Gezellig daar. En lekker, tenminste als je van de Guinness afblijft.

De Burren en het Doolin Folkfest, deel 1

vrijdag 14 juni 2024

In ons te korte verblijf in Doolin in 2019 missen we het natuurpark De Burren. We ontdekken tijdens dat verblijf dat Doolin de hoofdstad is van traditionele Ierse muziek en dat er jaarlijks in juni een driedaags folkfestival is. We halen het vandaag in.

Eerst De Burren. We rijden naar het plaatsje Kilfenora. Daar is het Burren Visitor Centre. Een tentoonstelling over het ontstaan en de geschiedenis van dit nationale park. Ooit zeebodem. De getijdenbewegingen slijten de kalkstenen bodem uit in een grillig patroon vol gaten. Tijdens de laatste ijstijd ontstaan de hoogteverschillen. De tentoonstelling wordt ingeleid door een Nederlandstalige film, wel zo prettig.

Mooie dag om aansluitend te wandelen. We kiezen uit de vele mogelijkheden voor de Lough Avalla Loop Walk, een rondje van 8 kilometer bij het plaatsje Cloon.

Auto in de berm parkeren tussen die van de vele Ieren en de goed begaanbare toegangsweg inlopen. De wandeling blijkt keurig bewijzerd te zijn. Het eerste wat we tegenkomen is de Holy Well. Een historische plek, waar we vele linten, kettingen, foto’s en andere voorwerpen zien. Evenals vele euromunten.

Na de bron begint het eigenlijke rondje.
Het pad verdwijnt en het wordt redelijk lastig lopen over het karsplateau naar uiteindelijk 140 meter hoogte. We zijn door de film geïnformeerd over de vele planten die een plekje weten te vinden in de vele holtes in en tussen het steen. Juni is dan een fijne maand om hier te zijn, volop bloeiers.

Maar goed, het wordt een stevige wandeling die iedere stap waard is. Wat vinden we het hier mooi.

Als we rond zijn, verwijst een bordje naar Coffee or Tea, two minutes walk. Doen we. We vallen in opperste verbazing als we bij een huisje aankomen en vooral binnen gaan.

Wat is het hier sfeervol binnenkomen. Muziekje zachtjes aan, diverse kaarsen branden. Brownies op een schoteltje bij de koppen op tafel. Appeltaart in de keuken. Nederlandse eigenaar Harry is er niet. We nemen een kop thee en een stuk appeltaart. Bij de deur staat een bus voor een donatie. Als we later Harry ontmoeten, laat hij ons de moestuin zien. Woont hier sinds 1974 en is biologisch boer met 65 Galloway runderen. Die waren we al tegengekomen. Het huisje was een ruïne die Harry met de rondslingerende stenen herbouwd heeft.
Een bijzonder einde van onze wandeling.

Terug naar de camping, douchen en dan ………

In oktober vorig jaar nemen we het besluit dit jaar naar Ierland te gaan. Het eerste dat we doen is naar de datum van het Doolin Folkfestival kijken. Om die datum heen plannen we de reis, waardoor deze uiteenvalt in een pre- en een post-Doolin periode. We bestellen de weekendtickets, want jaarlijks uitverkocht. Drie dagen, vier podia, 73 bands. Traditionele Ierse muziek voor een van jong tot oud publiek. Van twee uur ‘s middags tot twee uur ‘s nachts.
De camping kiezen we bewust vlak bij de festivallocatie, zodat we de caravan ook als bijkom plek kunnen gebruiken. We staan op nog geen 200 meter van de ingang.
We worden allerminst teleurgesteld en liggen laat op bed. Doodmoe en met zere benen. Maar wat is dit genieten.

Geniet maar heel even mee …….

De Burren en het Doolin Folkfest, deel 2

zaterdag 15 juni 2024

Vandaag een herhaling van gisteren. Bijna dan. In plaats van wandelen wordt er uitgeslapen. Een festival op onze leeftijd valt niet mee.
Maar verder gelijk. We gaan eerst boodschappen doen via een omweg. Hiervoor pakken we de Burren kustroute. Wederom met regelmaat de auto uit.

’s Middags en ‘s avonds afwisselend festival en caravan. Meer is er eigenlijk niet over te schrijven. Behalve dat na twaalven ‘s nachts is en niet ‘s avonds.

We vinden de groep Fiddler’s Bid helemaal geweldig. Wat een muzikanten.
Als je wilt, kun je weer even meegenieten…..

Father’s day in Ierland

zondag 16 juni 2024

Een zonovergoten zondag, maar ‘s ochtends is het net te fris voor het ontbijt buiten. Karin is het eerst uit bed om bij de foodcar van de camping verse cream scones met strawberry jam te halen. Croissant, ei en jus maken het af. Heerlijke verrassing en verwennerij voor Peter op deze derde zondag van juni. De koffie kan al wel buiten.
Vandaag wordt er niets ondernomen, met uitzondering van het Folkfest natuurlijk.

Op de camping wordt al het hele weekend bij de verschillende tenten en campers muziek gemaakt. Akoestisch, Iers en mooi. Het geeft een gezellig sfeertje. Achter onze caravan viert een Ierse familie vaderdag. Na de lunch komen accordeon, viool en tin whistle te voorschijn. Wat een gezelligheid en wij genieten mee.

Er moet iets rechtgezet worden. In een eerder blog staat dat er 73 bands op het festival spelen. Dit is onjuist, het zijn er 72. Vandaag om twee uur staat Edwina Guckian geprogrammeerd. En dat blijkt geen optreden, maar een workshop Iers dansen. Karin staat te popelen, maar dan realiseert Peter zich dat we een uur achterlopen. Twee uur is drie uur en drie uur is Nederland – Polen. Zo jammer voor een van ons. Maar met dat Iers dansen komt het binnenkort wel goed.

Vanavond voor de laatste keer naar het festival. Op het terras voor de pub bij de ingang van het festival wordt ook gemusiceerd. Met twee rieken. Klinkt nog goed ook!

Sommige optredens zijn geweldig, andere hebben we na drie nummers wel gezien. Gelukkig is er steeds wat van onze gading.

Wij zijn onder de indruk van drie zingende en musicerende zusjes, The Henry Girls. Op het filmpje met een gast bodhran-speler (Ierse trommel).

Cliffs of Moher

maandag 17 juni 2024

Maandag en dus: caravan van binnen poetsen en een schoon bed. Kopje soep bij de lunch en op pad.
Bij een verblijf in Doolin hoort een bezoek aan de kliffen van Moher. Deze kliffen behoren tot de hoogste van Europa. De hoogte varieert van 120 tot 214 meter en ze hebben een lengte van 8 kilometer. Dus ook een toeristische attractie.
We hebben bedacht dit bezoek niet in het weekend te doen, maar vandaag. Dan is het waarschijnlijk een stuk rustiger. Of dat klopt zullen we nooit weten, maar nu was het heel druk met een vol parkeerterrein en veel touringcars.

In 2019 hebben we vanuit Doolin langs het noordelijke deel gewandeld, vandaag kiezen we voor het zuidelijke deel vanaf het bezoekerscentrum. Wederom een stevige wandeling dankzij de hoogteverschillen. Maar wel een goed pad, welke we deels in optocht met de andere bezoekers lopen. Hoe verder weg van de parkeerplaats, hoe rustiger het wordt. Raar.

Aansluitend de boodschappen en we zijn klaar om morgen verder te trekken.

Vol reisdagje

dinsdag 18 juni 2024

Een korte rit vandaag naar Galway, slechts 80 kilometer. Op Salthill Caravan Park mag je vanaf 11 uur aankomen, dus we vertrekken op tijd. Het is wederom rustig op de weg. Met als gevolg dat we om twaalf uur geïnstalleerd aan de soep zitten.

We hebben dus tijd genoeg om vanmiddag nog iets te ondernemen. We kiezen voor een wandeling van twintig minuten naar Atlantaquaria, Ierlands grootste zeeaquarium.

De wandeling terug over de boulevard. Er wordt lekker gezwommen in de Galway Bay.

We dineren in de caravan, douchen en gaan op chic. De dansschoenen mogen aan.
Alleen niet bij ons. We gaan naar Trad on the Prom. Het wordt een twee uur durende Ierse dans en muziek avond waar de vonken vanaf spatten.
Een filmpje om een idee te geven.

Langs de boulevard terug naar de camping. Wat een dag!

Galway

woensdag 19 juni 2024

Vandaag gaan we naar het centrum van Galway. De dubbeldeks bus stopt bij de ingang van de camping en na inleveren van twee Ierse euro’s per persoon mogen we mee. Rit van toch nog een half uur.

Galway wordt wel de meest Ierse stad van Ierland genoemd. Een studentenstad, toeristenstad en local’s. Je voelt dat de stad bruist. Wij beperken ons in hoofdzaak tot het Latin Quarter. Gezellig druk, veel winkels en pubs. Met om de vijftig meter een muzikant. Dat het zonnetje schijnt draagt natuurlijk ook bij aan het sfeertje.

De rivier Corrib loopt dwars door de stad en mondt bij Galway uit in zee. Langs de rivier, op de bruggen en in de rivier wordt door velen op zalm gevist. Mooi gezicht.

We nuttigen een broodje in een pub, doen nog een enkele boodschap en wandelen terug naar onze bus. Jammergenoeg voelt Karin zich grieperig worden, reden om de wacht- en rijtijd te verkorten door in plaats van de bus een taxi te nemen. Hopelijk zet de griep niet door. Morgen verder, oostwaarts.

Naar Roundwood

donderdag 20 juni 2024

Karin heeft gisteravond en vannacht koorts gehad en was behoorlijk ziek. Vanmorgen lijkt het ergste achter de rug, maar top fit is anders.
We doorkruisen vandaag Ierland in oostelijke richting naar Roundwood in de Wicklow Mountains. Hoofdzakelijk snelweg kilometers. Wederom Iers druk, ook op de snelwegen M6 en M4.
Af en toe gaat bij een stad de motorway over in een N-way, wat betekent dat je gedurende zo’n 3 of 4 kilometer voetgangers en fietsers tegenkomt. De toegestane snelheid gaat dan omlaag van 120 naar 100 km/u. Wel zo veilig.

Half tien weg, om twee uur staan we op camping Roundwood Caravan & Camping Park.


De luifel kan uit en de rest van de dag luieren, heerlijk in het zonnetje. Karin heeft de maaltijd al voorbereid, nu een kwestie van warm maken.

Lekker Hollands

vrijdag 21 juni 2024

Karin voelt zich vanmorgen gelukkig weer oké, maar tegen de middag loopt de temperatuur weer op. We blijven logischer wijs bij de caravan vandaag. Consequentie: wassen. En dat blijkt gratis op deze camping. Nog nooit meegemaakt. Er zijn twee hele goede wasmachines en drogers, die door de campinggasten kosteloos gebruikt mogen worden.

Einde middag een wandeling naar de supermarkt op een krappe kilometer. De boodschappen worden aangevuld met het uit Nederland meegenomen noodrantsoen, waardoor het een Hollandse maaltijd wordt. Als toetje Nederland-Frankrijk.
Hopelijk knapt Karin morgen verder op.

Wicklow

zaterdag 22 juni 2024

Karin voelt zich vanmorgen een stuk beter, gelukkig. We kamperen in de Wicklow Mountains met het idee flinke wandelingen in dit schitterende natuurgebied te maken. Vandaag nog maar niet, we kiezen voor een eenvoudige wandeling door en langs het kustplaatsje Wicklow.
Het plaatsje ontstond toen rond 900 de Vikingen tijdens hun plundertochten een haven nodig hadden. Ze noemden de plek ‘Wykynlo’, wat zoiets als Viking’s laagte betekent.
Vandaag blijkt hier de start van de Round Ireland Yacht te zijn. Een zeilwedstrijd rond Ierland van ruim 700 zeemijlen. Gemiddeld doen de schepen daar 5 of 6 dagen over. We hebben geen zeilschip gezien, maar de festiviteiten er omheen krijgen we mee.
De foto’s van de wandeling:

Aansluitend de boodschappen en tanken, verder blijven we bij de caravan.
Als je in juni in Ierland kampeert, moet je in ieder geval voor de weekenden reserveren. We maken nu voor de derde maal mee dat de camping volledig vol staat. Van Nederlanders met een kleine tent horen we dat zij de afgelopen weken verschillende keren voor een gesloten slagboom stonden. Zelfs voor een tentje geen plek. De Ieren trekken er in het weekend zelf graag op uit. Gelijk hebben ze.

Geen Glendalough, wel mountains

zondag 23 juni 2024

Het was lawaaierig gisteravond. Een Italiaans/Iers echtpaar met teveel drank op maakt ruzie tot een uur of een. Jammergenoeg stonden ze naast ons. Vandaag zijn ze vertrokken. Daarbij kwamen er ook geluiden van wat de jeugdigen tegenwoordig muziek noemen over het geluid van de buurtjes heen.

We zijn allebei niet fit, maar zeker niet ziek. Wederom vandaag niet intensief wandelen. We besluiten naar Glendalough te gaan op een kilometer of 6. Glendalough is in het Gaelic (Iers) Gleann Dá Locha, wat dal met twee meren betekent. En dat is het ook. Tussen de meren heeft een St. Kevin een klooster gesticht en de overblijfselen daarvan behoren tot de oudste christelijke overblijfselen van Europa. We waren hier ook in 2019, vandaag in de herhaling. Dachten we.
Als we aankomen is het een drukte van jewelste, alle parkeerplaatsen bezet en vele verkeersregelaars. Wat blijkt. De ‘muziek’ van vannacht werd veroorzaakt door een driedaags festival met Lowlands-achtige proporties, genaamd Beyond the Pale. Uitverkocht, toegangsprijs voor drie dagen ligt boven de €500. Maar dan heb je ook wat. Uiteraard is de foto van internet geplukt.

Je begrijpt: het festival is op het landgoed Glendalough.
Noodgedwongen rijden we door en maken een rondje met de auto door de Wicklow Moutains. Eerst de Wicklow Gap. Op 475 meter.

Door naar het Liffey Reservoir (de Liffey is de rivier die door Dublin stroomt).

De boodschappen in Blessington en via smalle wegen over de Kippure top (754 meter) terug naar de camping. Uiteraard met regelmaat uit de auto.

Bijvoorbeeld bij een bruggetje.

Het veenlandschap kan ons bekoren. Maar bij een uitzichtpunt wordt het hachelijk. Karin gaat op in het vergezicht en leest geen waarschuwingen.

Gelukkig hebben we de foto nog.

Ook nog een bijzondere ontmoeting onderweg.

Het is al te laat voor een hertenstoof. Jammer.

Morgen wellicht herkansen.

Garden, Handweaver en bijen

maandag 24 juni 2024

We doen aan stuivertje wisselen. Kan ook niet anders. Gisteravond liep bij Peter de temperatuur op, terwijl Karin vrijwel weer de oude is. Natuurlijk is er wel een verschil. Wat vrouwen een griepje noemen en gewoon door blijven gaan, is dit voor mannen toch echt een bijna dood ervaring. Maar goed, we gaan er wel op uit vandaag met wederom een aangepast programma.
We kiezen voor de Mount Usher Gardens op twintig minuten rijden. Het is een tuin van 22 hectare aan weerszijden van de rivier de Vartry. In 1868 is de familie Walpole begonnen met de aanleg en heeft het onderhoud vier generaties volgehouden. Het is een tuin met meer dan 4500 verschillende soorten bomen, struiken en planten. Heerlijk wandelen en af en toe op een bankje genieten en de 150 jaar oude tuin ‘binnen’ laten komen.

We rijden verder naar het plaatsje Avoca. Hier is de Avoco Handweavers Woollen Mill gevestigd. Begonnen in 1723 en daarmee het oudste productiebedrijf van Ierland en een van de oudste ter wereld.
Deels hebben ze hier moderne weefmachines en deels zijn de oude handweefgetouwen nog in gebruik. De rondleiding gaat langs beide. Maar …….. bijen hebben bezit genomen van de hal en alle rondleidingen zijn begrijpelijk geannuleerd. Pech. We krijgen van een boeiend verteller het verhaal over de geschiedenis van de molen/fabriek en haar eigenaren te horen. Daar blijft het 🐝.
Tea for two in het café en terug naar de camping.

Reisdag

dinsdag 25 juni 2025

Waar gaan we naar toe? Even aan ‘We zijn er bijna’ Jan en Gé vragen.

Bennettsbridge dus en ook wij hebben er zin in. Het is alleen wel de laatste camping in Ierland. Dat is dan weer minder.
We kiezen voor gemak en dus vierbaans, behalve de laatste 4 kilometer. Die zijn Iers smal. Maar als altijd gaat ook nu het passeren van een vrachtwagen en een tractor goed. Kwestie van geduld van twee kanten.
We zijn even na twaalven op camping Nore Valley en de rest van de middag zitten we heerlijk buiten te lezen. Jammergenoeg is het wel een bewolkte dag, ons uitzicht is er niet minder om.
Om vijf uur zitten we klaar voor Nederland – Oostenrijk. Er zijn zoveel leukere alternatieven.

Kilkenny’s Medieval mile

woensdag 26 juni 2024

Kilkenny vandaag, een stad ontstaan rond 600. Eerst is er een klooster met daarbij, vanaf 900, een Roundtower. Een enigszins taps toelopende toren van een meter of dertig hoog en een diameter van 6 meter. In Ierland zijn vanaf 900 tussen de 100 en 120 van deze torens gebouwd, waarvan er nu nog 65 bewaard zijn gebleven.
Er doen vele verhalen de ronde over de functie, zoals uitkijk- en vluchtplek. De wetenschap heeft geconcludeerd dat het bouwwerken zijn om prestige te geven aan een klooster en om relikwieën in op te slaan. Later ook om een bel te luiden.

Goed, Kilkenny heeft zo’n vrijstaande ronde toren en daarnaast dus een klooster. Vanuit dit klooster werden langs een pad huizen gebouwd en na 800 meter een burcht. Deze dateert van 1190, ruim 500 jaar in bezit van de familie Butler. Naast het pad komt een tweede pad met huizen en samen vormen deze paden, nu wegen, de Medieval mile.
Wij beginnen ons bezoek met een rondleiding door de burcht, met weer eens een hele prettige en duidelijke gids.

Na de rondleiding de buitenkant.

Trek gekregen, dus de eerste de pub is voor ons.

Na de lunch wandelen we de eerste 800 meter naar de toren. Valt een beetje tegen. Gewoon een winkelstraat met oude panden.

Bij de toren staat, op de plek van het klooster, een kathedraal, St. Canice’s Cathedral, gebouwd rond 1600. We bezoeken de kerk en vergeten de 120 treden omhoog in de toren. Volgens de mevrouw een ‘magnificent 360° view’. Vinden wij te weinig, dat moet minsten 720° zijn na een heleboel rondjes gedraaid te hebben.

800 meter heen, betekent 800 middeleeuwse meters terug. Andere weg, meer pubs en bijzondere winkels. Bijvoorbeeld een kledingwinkel voor, jawel, honden. Maar ook een winkel voor andere liefhebbers.

We lopen een steegje in, de Butter Slip. Er leefde rond 1300 in Kilkenny ene Alice Kyteler. Haar vier echtgenoten overleden op vreemde wijze en Alice werd almaar rijker. Zij werd beschuldigd van hekserij, veroordeeld tot zes zweepslagen en daarna de brandstapel. In die volgorde. Alice verdween, in haar plaats moest haar meid, Petronella, het vonnis ondergaan. Petronella heeft in de Butter Slip gewoond. Er is nu een restaurant. Alice wordt ‘toeristisch herdacht’ met een Inn. Iedere avond ‘life’ muziek.

Bij de caravan genieten we na met ons eigen 180° view.

Kells Priory en Nicholas Mosse

donderdag 27 juni 2024

Rustige dag vandaag. Uitslapen, de boel weer aan kant, koffie met een ‘canoe’. Dat soort dingen. Maar de hele dag niets doen, is ook niet wat. Een lichte wandeling op 7 en een fabriek op 2 kilometer. We gaan wandelen bij de restanten van een priorij. Tien minuten met de auto en het eerste dat we tegenkomen op de parkeerplaats is een beeld van oude bekenden. Alice en Petronella.

Maar daar komen we niet voor. Wel hiervoor:

We struinen langs en door de ruïne en maken een ruime lus terug naar de auto.

Karin maakt een praatje met Gwen Walsh, een mevrouw die hoeden maakt. In het Engels heet dat Millinery. Kan ze goed van leven, ondermeer dankzij de kledingvoorschriften bij paardenraces en huwelijken. Ze heeft haar atelier in het gebouwtje rechts op de foto boven, genaamd Breathnach.

Na de wandeling weer richting camping met een tussenstop bij Nicholas Mosse. Sinds 1976 ontwerpt en maakt deze meneer aardewerk en dat is iets uit de hand gelopen. Nu doen medewerkers dat in een fabriek. We zien een deel van de productie. Wel veilig achter het glas, want het spat best wel. We zien hoe een man tot driemaal toe exact dezelfde pot draait. Een echt ambacht. De motieven worden met uit spons gesneden stempels aangebracht.

We scharrelen door de bijbehorende winkel, drinken een kop thee en komen berooid terug op de camping.

Rustig en een beetje gek

vrijdag 29 juni 2024

Het is vandaag onze laatste hele dag in Ierland. Morgenmiddag gaan we weer met de ferry. We doen het kalmpjes aan. In de buurt zijn wel wat aardige bezoekjes mogelijk, zoals een glasblazer en een houtdraaier. Maar wij kiezen voor een wandeling om de camping.

Einde van de middag herinneren we ons enige ‘We zijn er bijna’ beelden van deze camping.

We moeten er ook maar aan geloven, het is tenslotte ‘inclusief’.

Heerlijk ontspannend. We beginnen langzaam aan te wennen aan Ierland.

Foutje, bedankt!

zaterdag 29 juni 2024

Zoals gepland is het vandaag een dag van voornamelijk de tijd doden. Van camping naar haven zijn het 115 hoofdzakelijk snelwegkilometers, die binnen de twee uur te doen zijn. Onze afvaart is om 17 uur, laatste check-in om 16.15 uur. Uitslapen dus en alles op het akkertje. Toch staan we al begin van de middag in de rij. Vooraan, dat dan weer wel. Het verloopt allemaal zo gladjes. We vinden het jammer om Ierland te verlaten en Ierland zelf huilt een beetje met ons mee met Iers droog weer (lees ‘miezer’).

Met de aankomst in de haven zijn we toch echt rond. We zouden het zo overdoen, de periode Ierland van de vakantie is echt perfect geweest. Het landschap, de gezellige Ieren, de ‘excursies’ en uitjes, de muziek. Zelfs het weer, waarbij we vooraf toch wel uitgingen van veel regen, was boven verwachting.

We gaan als een van de laatsten aan boord, het blijkt dat alle personenauto’s op een dek boven ons in de openlucht staan en dus eerst mogen rijden.

We hebben bij Stena Line een tweepersoons buitenhut geboekt. Op onverklaarbare wijze is dit in de systemen veranderd in een vierpersoons binnenhut. Fout dus. En geen buitenhutten meer beschikbaar. Maar het wordt hersteld. Een kosteloze upgrade naar de Captain’s Class suite.
Hoe anders dan op de heenreis. We worden naar onze ‘hut’ begeleid, we worden ‘rondgeleid’ in de ‘hut’, de minibar met koffie/thee en fruit getoond en we krijgen speciale pasjes. Ons wordt op het hart gedrukt deze bij de bar en het restaurant te tonen voor de speciale behandeling. Wat dat dan ook zijn mag. Ontbijt is vanzelfsprekend inclusief. Mag ook wel, eigenlijk. De gangbare prijs voor de suite ligt rond de €400. Mazzel zo’n fout. Bedankt Stena Line.

We hebben twee televisies inclusief alle kanalen, waarvan er één genoeg is: Zwitserland-Italië en Duitsland-Denemarken. Ook nog internet, dus het blog kan er ook vandaag nog op. Alleen de roomservice ontbreekt, maar dat vinden we geen enkel bezwaar. We redden ons wel.

Bekend terrein

zondag 30 juni 2024

Het zachte geluid van een stampende diesel in combinatie met een licht deinen: Peter tukt weer heerlijk, terwijl Karin de slaap maar niet kan vatten.

Verder een heerlijke comfortabele overtocht en stipt om 12 uur meert de ferry af in Cherbourg. Binnen het half uur zijn we van boord en door de douane. Keurig geregeld allemaal, alsof ze hier ervaring mee hebben.

Een dik uur naar bekend terrein, camping Des Pommiers in La Cambe.

Wederom een zeer vriendelijke ontvangst door Joelle. Ze praat ons helemaal bij over haar belevenissen met de D-Day drukte van 6 juni en de 42 Jeeps op haar camping. We mogen een plekje uitkiezen en dan staan we snel weer naar ons zin. Hier zullen we wel een paar dagen blijven.

Een maandag op de camping

maandag 1 juli 2024

en dus een dagje met de huishoudelijke klusjes en heerlijk buiten lezen. Meer is er niet te melden.

Bayeux

dinsdag 2 juli 2024

We bezoeken Bayeux. Mooie middeleeuwse stad op 25 kilometer. Eerst naar het toeristen informatiepunt voor een kaartje met de stadswandeling. Vervolgens de koffie en dan aan de wandel. Een rondje van 2 kilometer door het centrum.

Onderdeel van de wandeling is natuurlijk het Tapijt van Bayeux. Een borduurwerkje van slechts 50 cm hoog uit 1068. Bijna 70 meter lang, dus dat rechtvaardigt de naam tapijt enigszins. Het verbeeldt de strijd in 1066 tussen ene Willem en ene Harold. Normandische Willem won en mocht zich daardoor koning van Engeland noemen. Anderen noemden hem vanaf toen Willem de Veroveraar. Het doek hing twee weken per jaar in de kathedraal om als een stripverhaal ‘avant la lettre’ een stukje geschiedenis aan de ongeletterde bevolking te vertellen.
We krijgen via een audiospeler het verhaal in het Nederlands verteld terwijl we langs het doek lopen. Fotograferen niet toegestaan. Internet dan maar.

Er bestaat sindsdien in de wereld van de borduurders/sters de Bayeuxsteek. Wilden we altijd al weten.

We vervolgen de route, onderbroken door een galette-lunch en komen bij de onvermijdelijke kathedraal. Vooral groot.

Nog enkele leuke oude straatjes en dan via de gezellige winkelstraat terug naar auto en camping.
Daar wacht Nederland-Roemenië.

Den Haag vandaag

woensdag 3 juli 2024

We zijn in Frankrijk, dus daar zeggen ze La Hague aujourd’hui. La Hague is een gemeente in het noordwesten van Normandië en daar gaan wij vandaag wandelen. ‘Le sentier des douaniers’ of zoals wij zeggen ‘het smokkelaarspad’. Er lijkt toch in de taal enig cultuurverschil te bestaan tussen Fransen en Hollanders. De wandeling is niet lang met ruim 6 kilometer, maar de hoogteverschillen maken het pittig. 130 Hoogtemeters.

We parkeren de auto in een karakteristiek gehucht bij Jobourg en gaan op sjouw.

Redelijk in het begin van onze route zien en horen we een grote zwarte vogel boven ons cirkelen en krijsen. Kort daarop wordt de aandacht getrokken door eenzelfde soort vogel tussen de struiken, een meter of drie boven ons. Het blijkt dat deze met een poot verstrikt zit in een stuk nylon. Op fladderen en zitten. Mes uit de rugzak en klimmen. Het lukt om het nylon door te snijden met toch wel een bijzondere medewerking van de vogel. Die bleef onbeweeglijk, ook toen hij of zij los was. Daarna wegvliegen om terug te komen om nog een drietal rondjes boven ons te vliegen, samen met de partner. We beschouwen het als een dankjewel. We vermoeden dat het raven zijn. Later wordt ons vermoeden bevestigd door een bord dat vermeld dat in dit gebied de grand còrbeau leeft. De grote zwarte raaf. Een bijzondere ervaring, waarvan we weinig foto’s hebben omdat we te druk met de bevrijding waren.

Tja, en dan lopen we weer in Ierland. Want zo oogt de route.

De wind is stevig aan de kust en helaas is het dicht bewolkt. Want van de beloofde kanaaleilanden krijgen we niets te zien. Je kunt niet alles hebben.

Caen

donderdag 4 juli 2024

Een dagje statten, we kiezen voor Caen op 40 minuten met de auto. Een universiteitsstad met dik 100.000 inwoners. De auto parkeren we onder de grond en we gaan op zoek naar het toeristen bureau voor de stadswandeling. Gezellige stad, levendig, ruim. We komen er achter dat hier in 1944 de opmars van de geallieerden gestopt werd. Om het verzet van de Duitsers te breken, werd op 7 juli in 40 minuten het middeleeuwse centrum platgebombardeerd. Alleen de Abbaye aux Hommes bleef grotendeels gespaard en diende als schuilplek voor de bevolking. De stad is herbouwd, maar, zoals we zien, niet alles.

Uiteraard bezoeken we de Abbaye aux Hommes, met daarin het graf van een bekende: Willem de Veroveraar. Gezellig verhaaltje over zijn begrafenis. De landrechten waren niet betaald, waardoor de begrafenis niet direct kon plaatsvinden. Toen de zoons de 60 schellingen hadden voldaan, kon dus met vertraging begraven worden. Willem was dik, zeer dik. Toen hij in de voor hem bestemde sarcofaag ‘gepropt’ werd, scheurde zijn buik open en vulde de kerk met een enorme stank. Altijd al willen weten.

We lunchen op een terras, gedeeltelijk dan. Het broodje gaat op, maar in de jus pressé drijven twee wormpjes. Bah. We krijgen wel zonder mankeren ons geld terug. We wandelen langs het kasteel, nog wat kerken en door gezellige winkelstraten.

Aan het einde van de toer slaat Peter de schrik om het hart. Een hindernis. Er volgt een weigering, aftrek van 4 punten en 6 strafseconden. Met het argument ‘Gerard doet het wel’, krijgt Karin hem met moeite naar binnen.

Op de terugweg tanken, klaar om morgen noordwaarts te gaan.

Terug naar het begin

vrijdag 5 juli 2024

Een reisdag naar de begincamping Sainte-Claire in Neufchâtel-en-Bray. Laat weg, op tijd aan en een rustige rit. Meer is er niet te melden.

Bij de Leclerc supermarkt om de hoek wordt de sushi vers bereid en wij laten ons verleiden. Het blijkt heerlijk. Rest nog een voetbalavondje met Spanje-Duitsland en Portugal-Frankrijk.

Morgen een dagje niks.

Marktdag

zaterdag 6 juli 2024

Prima temperatuur vandaag, alleen veel wind. West 5 met vlagen tot 63 km/uur. De caravan staat af en toe op de poten te schudden. Fijn dat we vandaag op de camping staan, op de weg zou toch niet echt fijn rijden.

Er is op zaterdag markt in Neufchâtel. In een goed kwartier wandelen we naar het centrum. Wat vooral opvalt zijn de rijen wachtenden op de stoep voor de ingang bij de verswinkels als slager, bakker en groenteboer. Karin sluit aan bij de rij van de bakker.
De verdere dag bij de hut en twee wedstrijden, Zwitserland-Engeland en Turkije-Nederland.
Morgen huiswaarts.

Thuis

zondag 7 juli 2024

Na heerlijk weggeweest te zijn, volgt het onvermijdelijke thuiskomen.
Via wederom rustige buitenlandse wegen, een klein beetje oponthoud bij de ring Antwerpen en volle parkeerplaatsen op zondag, zijn we terug in Nederland. Zodra we de grens over zijn, begint het te regenen, blijkt de A27 afgesloten, hebben we dik file op de A16 en plenst het als we de voordeur opendoen.

Maar positief blijven. De rit ging verder helemaal goed, het totale oponthoud was slechts 30 minuten. Op een vakantie van zes weken valt dat wel mee, toch?

Kortom, we maken ons op voor vertrek. Maar eerst de was, de tuin, het huis en de caravan aan kant.
Wel heerlijk om door de buurtjes begroet te worden en dat zij een parkeerplaats hebben vrijgehouden voor de hut. Komende week dus ook bijkletsen en borrelen. Natuurlijk de kinderen en kleinkinderen opzoeken, want het zijn toch degenen die we missen tijdens het reizen.

Ierland was wat we ervan hoopten en verwachtten, plus een beetje meer. Frankrijk als vanouds. Ervaringen om op terug te kijken.


Terug naar startpagina

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *