Italië, najaar 2021

We zijn begonnen

zaterdag 28 augustus 2021

Vandaag de eerste etappe richting Weer in Oostenrijk, de plek waar we onze reisgenoten ontmoeten. Dit jaar wederom geen Noorwegen of Schotland. Deze vakantie hangt van toevalligheden aan elkaar. 
Dat zit zo. We hadden eind jullie al het vermoeden dat door Coronamaatregelen onze bij de ANWB geboekte reis geannuleerd zou worden. Op een verjaardag hoort Karin over caravanclubs die soortgelijke kampeerreizen organiseren. Op het moment dat wij ons op internet hierin verdiepen, annuleert de ANWB. Bij caravanclub De Dissel vinden we een najaarsreis die ons aanspreekt. Dat is de reis die we nu gaan maken: een rondreis Midden Italië. Maar ja, inschrijven voor 1 november en dan loten. Kansloos. Niet dus. We worden lid van de club en op de reis van onze voorkeur is door afmeldingen nog één plek beschikbaar. En dat is meer dan genoeg plek. Mazzelaars zijn we.
Van vrienden krijgen we een route geadviseerd: rij over Kassel en mijd daarmee de bouwputten op de A3. Doen we.

We tikken 630 km weg. Onze ‘nieuwe’ auto maakt dat we nu een perfecte combinatie hebben en lange stukken snelweg 100 km/uur kunnen rijden. We kiezen voor camping Rangau in Erlangen na de goede ervaringen van vorig jaar. Het Duits/Turkse restaurant lokt.

Als we net geïnstalleerd zijn en een rondje willen gaan lopen, stoppen de reisleiders naast onze plek, Fridus en Mieke. ‘Dag familie Catoen, we hebben jullie campingadvies opgevolgd’. De eerste eetafspraak van deze vakantie is gemaakt.

Het klikt geweldig en levert een heerlijke levendige avond op, vol verhalen over en weer.

Weer of geen weer

zondag 29 augustus 2021

Geen weer dus, maar daar gaan we wel naartoe. Weer in Oostenrijk, de verzamelplek. Volgens de navigatie 350 km en slechts vier uur rijden. Viel een beetje tegen. Veel files door drukte en enkele ongelukken. Daarbij veel regen en diverse versmalde rijstroken door wegwerkzaamheden en een rondweg om München. Het was wel eens meer ontspannen. De parkeerplaatsen waren overvol met vrachtwagens, die in Duitsland niet op zondag mogen rijden. Geen plek voor onze combinatie. Doorrijden dus.

De vier uur rijden wordt vijfeneenhalf. 

Maar dan zijn we ook in Oostenrijk. Camping Mark, aanrader. Ruim, groen en een vriendelijke ontvangst. We staan in enkele ogenblikken en maken kennis met de al aanwezige reisgenoten. Het voelt goed. Vanavond met elf mensen uit eten in het campingrestaurant. Bere gezellig. Fantastische apfelstrudel.

Segway en wol

maandag 30 augustus 2021

Vanmorgen staat er een workshop Segway op het programma. Althans, Rudy heeft het geregeld voor wie wil. Ontzettend leuk om te doen. Het is bijna net als leren fietsen. Eerst op- en afstappen, dan voor- en achteruit en tenslotte het sturen. Het is een slag, maar best wel makkelijk. We zijn er twee uur zoet mee.

Na de workshop de lunch, de boodschappen en een bezoek aan een snoepwinkel. Wat kunnen mensen blij zijn.

Als het om vier uur eindelijk droog is, het zonnetje laat zich zelfs af en toe zien, willen we de Wolfsklamm wandelen. Een kloof met watervallen. Maar helaas dicht. Het wordt een blokje om in Stans.

Als we weer op de camping komen, is er een borrel bij Kees en Gerda. We laten ons overhalen. Buitengewoon gezellig. 
Topdag.

Innsbruck en van start

dinsdag 31 augustus 2021

Vandaag bezoeken we Innsbruck. Ontstaan in de 12e eeuw op de handelsroute Italië-Duitsland bij, hoe kan het anders, een brug over de Inn. Hoofdstad van Tirol.
Een studentenstad, welke 40.000 studenten huisvest, en een toeristenstad. Wij vallen in de tweede categorie. Een van de deelnemers aan onze reis, Jan Peter, fungeert als gids. Verzamelen om 11 uur op de Marktplatz en van daar uit wandelen we een uur door het centrum.
Veel middeleeuwse gebouwen, waarvan het bekendste het woonhuis van de een of andere vorst Maximiliaan was. Het huis met het gouden dak.

Blijkbaar betaalde deze Max zijn metselaars tijdens de bouw niet genoeg. Ze hadden schijt aan hem, getuige een beeldje verstopt bij de ingang.

De dom is indrukwekkend, van binnen dan. Fotograferen alleen tegen betaling (of stiekem).

Na de rondwandeling gaat ieder zijn weg.

Wij wandelen nog door de winkelstraat, maar opteren al snel voor een terras. Eenvoudig, maar lekker lunchen. We zoeken daarna de auto weer op, lekker niksen op de camping.
Vanavond begint de Midden Italië reis van Caravanclub De Dissel met een welkomstdiner.

We hebben een gezellige avond met Barbara, Rien, Marrie en Hans. Later op de avond kijken we ‘We zijn er bijna’ op de iPad. Onze reis is toch heel anders dan wat dat programma laat zien.
Morgen naar Verona.

Italië, we komen er aan

woensdag 1 september 2021

Vandaag gaan we de Alpen over, op naar het betere weer. Eén snelweg, recht toe, recht aan. Geen files en een heerlijk zonnetje, niks bijzonders te melden. Behalve dan het landschap. Genieten van de uitzichten.

10.30 uur vertrek, 15.30 alles weer op z’n plek. Een heerlijke 28° bij aankomst.
Alsof je de reisgenoten in geen eeuwigheid hebt gezien, beginnen we om 17 uur met een happy hour. Gelukkig kunnen we niet klokkijken, dat vrolijke uurtje duurt voor een enkeling drie uur. Wij behoren tot die enkeling. Laat aan de lasagne met zalm en spinazie en op tijd naar bed.

We gaan voor goud in de stad van de liefde

donderdag 2 september 2021

Vandaag excursie, Verona. De stadsbus stopt voor de camping, makkelijker kan niet. Uitstappen bij de arena, hartje centrum. Daar geeft Jan Peter enige uitleg en gaat een ieder zelf op pad. Verona heeft na Rome de meeste Romeinse gebouwen van Italië. Wij zijn direct gegrepen door de sfeer.

Deze week is de laatste van het operafestival. Iedere dag een andere opera, vanavond La Traviata van Verdi. We lopen langs de decorstukken (van Aida) buiten de arena. Deze worden uiteraard dagelijks gewisseld. Vele reisgenoten gaan vanavond, wij niet. Toen wij de reis boekten, waren de ‘goedkopere’ plaatsen niet meer verkrijgbaar. Alleen nog de plekken + en goud. Lang verhaal kort: we gaan de rest van onze vakantie bedelen en kopen gouden plaatsen.

Eerst maar bijkomen van de schrik op een terrasje met een espresso. Die maakt alles goed.

Daarna slenteren door Verona. Prachtig. Het echte centrum is het Piazza delle Erbe, de kruidenmarkt. Om dit plein zijn de eerste gebouwen verschenen en vormde Verona zich.

Verona wordt de stad van de liefde genoemd. Dat komt natuurlijk door het verhaal van Romeo en Julia. Een onmogelijke liefde dankzij een vete tussen twee families. Werkelijk gebeurd en opgetekend door Salernitano in 1476. Bekender werd de hervertelling van Shakespeare uit 1596, inclusief een balkonscene. Welnu dit is het balkon:

Op de binnenplaats staat een beeld van Julia. Als je de linker borst aanraakt, vind je geluk in de liefde. Dat hadden wij al gevonden, dus geen borsten betasten.

Rond het middaguur worden we verwacht in restaurant Greppia voor de lunch. Smullen.

Met de bus terug, douchen en een uitleg van Jan Peter over de geschiedenis van La Traviata, de dolende. Naar een boek van Alexandre Dumas (drie musketiers) ‘La dame aux camélias’, over het leven van een Parijse courtisane. Verdi zag in Parijs een toneelvoorstelling dat naar dit boek gemaakt is en componeerde vervolgens de opera.

La Traviata

Wat een belevenis om een opera mee te mogen maken in de arena van Verona. Geen passende woorden voor te vinden. Hoe kan het ook anders als je te maken krijgt met een schouwspel waar meer dan 400 uitvoerenden aan mee doen. Een orkest van +120 leden, een koor van rond de 200 personen, een goede 100 figuranten (met mondkap!), dansers en de solisten. Alleen al het koor in een arena, pfffffff.

Het feest begint al bij aankomst bij de arena, Verona gaat uit. Een zestal security checks bij binnenkomst, waaronder de coranacheck-app. Vervolgens de sfeer tot je nemen en vele voor de gelegenheid geklede mensen zien binnenkomen. Onze plek, verheven op het balkon boven de entree. Onbeschrijfelijk allemaal. We doen het maar met de foto’s.

Na afloop een taxi en in de caravan met een glaasje nagenieten.

Lazise

vrijdag 3 september 2021

Omdat we gisteren pas tegen 2 uur op bed lagen, zijn we vanmorgen niet zo vroeg. Kalm aan. Lezen, blog bijwerken, dat soort dingen. Tegen 13 uur besluiten we naar het nabij gelegen Lazise te gaan, aan het Gardameer. Slechts 18 km.
Daar lopen we wat rond. Mooi, gezellig, toeristisch. Als we het wel gezien hebben, gaan we aan een late lunch. Na de uitspatting van gisteren kiezen we voor droog brood. Maar ja, Italianen. Zetten ze er een groentesoep, spaghetti Bolognaise, forel, salade, frites en espresso bij. Hoeven we vanavond weer niet te koken.

Terug naar de camping een boodschap en tanken , morgen reizen we door.

Om vijf uur start de jeu de boules, wij doen mee. Het mondt uit in een borrel van een dikke twee uur. Wij blij dat we al gegeten hebben. We zijn het eens, we reizen met een ontzettend leuke groep mensen. We voelen ons thuis.


Naar Toscane

zaterdag 4 september 2021

We gaan verder zuidelijk, vlakbij Arezzo in Toscane. Twee files zorgen voor een uurtje oponthoud, maar verder gaat het van een leien dakje, 296 km.

Iedere reisdag wordt er om vijf uur een happy hour gehouden, gezellig borrelen na een lange autorit. Daarmee is het enige bijzondere van deze dag wel gemeld.

Arezzo

zondag 5 september 2021

Iedere eerste zondag van september gaan ze in Arezzo terug naar de middeleeuwen. Het oude centrum kent vier toegangspoorten en iedere poort daarmee een eigen wijk. Met bijbehorende wapenschilden, kleuren en kleding. De vier wijken strijden met een steekspel om de overwinning op het folkloristische feest La Giostra del Saracino. Het toeval wil dat wij er de eerste zondag van september zijn. Volgens de reisleiding bestaat toeval niet. Het feest begint met kanonschoten en een optocht.

Wij missen het steekspel, voornamelijk omdat de toegangsprijzen tot het centrale plein variëren van €30 tot €100. Kunnen we niet meer betalen. Maar de stad om dit plein is ook leuk. Op een gegeven ogenblik denken we dat de straat opengebroken is. Later wordt duidelijk dat er een dikke laag zand gestort is voor de ridders met hun paarden en lansen. Door smalle straten wordt gegaloppeerd om op het plein een pop met de lans te raken.

Op Youtube meerdere filmpjes te zien, waaronder https://youtu.be/vWW-rQtZXg8

Er blijkt ook een antiekmarkt te zijn. Maar dan een echte. Bijzonder sfeervol.

Tenslotte via de via’s terug naar de auto en camping.

Dankzij geweldige temperaturen nemen we een plons om daarna met Cees, Gerda, Anton, Tiny en Pierre te borrelen.

Het weerstation toont de bbq. We zijn gehoorzaam. Toscane, het went.

Pauze

maandag 6 september 2021

Vandaag niet veel te melden, niks eigenlijk. Op tijd op, huishoudelijke klusjes, lezen, muziek luisteren, baantjes zwemmen en borrelen bij de buren. Gisteren bij de linker, vandaag de rechter. Verse spaghettoni met zalm gegeten, lekker. We zijn tenslotte in Toscane.
Morgen weer wat actiever.

Boerderij De Ploeg

dinsdag 7 september 2021

Maar we zijn in Toscane, dus: Fattoria La Vialla. Dat klinkt een stuk lekkerder en dat is het ook. Vandaag bezoeken we een biologisch-dynamisch landbouwbedrijf van 1600 hectare, dat zelfvoorzienend probeert te zijn. Er werken zo’n 140 mensen en de hoofdproducten zijn wijn, olijfolie, schapenkaas en honing.

Om elf uur start de Nederlandse Mieke onze rondleiding. We gaan langs de wijnkelder, de persen en bottelarij van de olijfolie, koekjesbakkerij en de keuken waar pastasaus gemaakt wordt.

Echt geen verkeerde stek om eens rond te kijken. Bijzonder sfeervol. Maar na anderhalf uur hebben we trek. Italiaanse trek. Dus gaan we Italiaans lunchen.

Smullen. Van 12.30 tot 15.45. Dat is best lang, maar de tijd vliegt voorbij als je in goed gezelschap bent.

Maar wel maf hoe ze hier koekjes eten.

Voldaan lopen we terug naar de auto, langs een enkel Italiaans model.

We gaan naar de regio Umbrië

woensdag 8 september 2021

Vandaag een reisdag dus. Slechts 142 km en we mogen pas na 14.30 uur op onze nieuwe stek arriveren. Laat weg dus, 11.30, en een lange lunchpauze onderweg.

Umbrië is mooi, de wegen slecht

Tegen drieën op de camping, prachtige plek, maar wel even bezig om de caravan waterpas te krijgen dankzij het hellende terrein. Maar dan staan we ook helemaal naar ‘t zin. Totdat de koelkast open gaat. Vol yoghurt, met dank aan de buitengewoon slechte wegen.

Maar mocht je denken dat er na het schoonmaken van de koelkast rust is? Weinig vakantie dit jaar. Om vijf uur wordt er geborreld met en door de hele groep tot een uurtje of zeven, waarna er gezamenlijk de maaltijd wordt genuttigd in het restaurant van de camping. Gezellig en lekker.

Weer een dag voorbij waarvan we genoten hebben.

Perugia en de onderwereld

donderdag 9 september 2021

Vandaag gaan we op excursie naar de hoofdstad van de regio Umbrië, Perugia. Vroeg op, vertrek 8.30 uur. Met de bus.

Op de parkeerplaats worden we opgewacht door onze gids, de Vlaams/Italiaanse Patricia.
Zoek de verschillen, ‘We zijn er bijna 2018’ en ‘Wij zijn er 2021’.

De beste gids ooit, verhalen en geschiedenis in kleine blokjes, levendig en met humor.

Perugia ligt op de top van een heuvel en haar inwoners werden door paus Paulus 3 in 1540 gedwongen belasting op zout te gaan betalen. Toen dat geweigerd werd, stuurde deze paus een leger. De belangrijkste families werden uit de stad verbannen. De daken werden van hun huizen gehaald en de muren die bleven staan dienen als fundament voor een burcht. Een burcht boven op een middeleeuwse stad gebouwd, waardoor de oorspronkelijke stad ondergronds werd.
Met een viertal roltrappen gaan vanaf een lager gelegen plein tientallen meters naar boven en komen uit in die ondergrondse stad. Bizar.

Nog een roltrap brengt ons naar het huidige Perugia. De burcht is er niet meer. Toen Italië in 1860 ontstond en de inwoners onder de heerschappij van de paus vandaan kwamen, werd als eerste de burcht afgebroken.

Onder de bezielende leiding van Patricia, ontdekken we de oude delen van deze stad.

Om 13 uur eindigt de rondleiding bij Restaurante del Sol. Daar krijgen we een drie-gangen lunch aangeboden. Alleen al voor het uitzicht wil je hier eten.

Onze tafel

Maar dat doen wij ook voor het lekkere eten en de gezelligheid. Je bent ook zo weer tweeeneenhalf uur verder.

Moe en voldaan dalen we weer af naar onze bus.

uitzicht vanaf de stadsmuur

Wandelen en shoarma

vrijdag 10 september 2021

Vandaag maken we een rondwandeling van een dikke 12 km. We moeten wel een 300 meter stijgen naar een hoogte van 685 meter. Maar dan heb je ook een uitzicht.

Een groep van 11. We zijn al kletsend een dikke 4 uur onderweg.
‘s Middags lekker douchen en bijkomen.
Mia en Rinus hebben zin in een broodje shoarma. Dus hebben ze 8 kilo vlees en 90 pitabroodjes gehaald plus wat ingrediënten voor een verse knoflooksaus. Om 15 uur gaat een ploeg vlees snijden, om 17 uur gaan de vleesbakkers aan de slag, een half uur later is Karin één van de broodbakkers.

Met zijn allen gezellig aan de dis, terwijl reisleider Fridus met gitaar voor de muzikale omlijsting zorgt. Tot in de kleine uurtjes.

Topdag weer.

Gubbio

zaterdag 11 september 2021

Vandaag hebben we afgesproken om met Gerda en Cees naar het nabij gelegen Gubbio te gaan. Een mooi middeleeuws stadje. We wandelen rond, pakken een terrasje en het absolute hoogtepunt: een toeristen treintje. Voor de zekerheid hebben we alle foto’s hiervan weggegooid. Wat een ramp. Maar verder een heerlijke dag op z’n elfendertigst.

Preci

zondag 12 september 2021

Vandaag naar camping Il Collaccio bij Preci. Slechts 115 km, 11 uur weg en 13 uur aan. Makkie.

De enige mogelijke problemen zitten aan het begin en aan het eind. Bij vertrek moeten we een stevige bult nemen over een smal weggetje met een twee kilometer lengte. Passeren onmogelijk, uitwijken ook. Maar ging goed.
Bij aankomst steil omhoog en door een plaatsje waarbij de ruimte tussen de spiegels en de huizen een centimeter of tien bedragen. Smal dus. Maar ook dat gaat goed.
Daarna staan we weer prachtig met een geweldig uitzicht vanaf onze plek.

We blijven.

Wandelende ramptoeristen

maandag 13 september 2021

Wederom een uitstapje vandaag. Vroeg in de bus om in ruim een uur te rijden naar het Parco Nazionale dei Monte Sibillini. Een karstplateau op zo’n 1500 meter hoogte geheel omringd door bergen. In het voorjaar moet het hier een kleurenpracht zijn in geel en rood. Wij doen het zonder die kleuren en vinden dat helemaal niet erg. Wat een schoonheid.
Onder begeleiding van een tweetal gidsen maken we een wandeling door dit schitterende gebied.

Aansluitend gebruiken we wederom een Italiaanse lunch, ditmaal slechts vier gangen en koffie.
Op de terugweg maken we een stop in Norcia. Het om de varkenshammen bekendstaande stadje is in 2016 ernstig getroffen door de aardbeving. We voelen ons enigszins ongemakkelijk als we hier rondlopen.

Maar winkeltjes met ham en worst zijn er nog volop. Wij laten ons niet onbetuigd.

Terug op de camping keuren we de prosciutto, vergezeld van een glaasje rood, goed.

We hebben de pauzeknop ingedrukt

dinsdag 14 september 2021

Spoleto, pannenkoeken en nog iets

woensdag 15 september 2021

Om met het ‘nog iets’ te beginnen: gisteren was onze trouwdag. Wat doe je op je trouwdag, je gaat uit eten. Zo ook wij.

Een van ons praatte zijn mond voorbij en dat leverde een hoge drankrekening op. Maar er werd gezongen en het leverde een bere gezellige avond op. Een prachtige avond op een idyllische plek.

Vanmorgen op tijd op, we willen Spoleto bezoeken, samen met Gerda en Cees.
Wat een prachtige oude stad met veel nog Romeinse bouwwerken.

De kerk is een van de meest bijzondere en mooie die we ooit gezien hebben.

Thuisgekomen moet er direct gewerkt worden. Vanavond pannenkoekenavond en Peter is één van de bakkers. Het schort is onder protest.

De nazit is ditmaal niet al te lang. Morgen een reisdag met wegafsluitingen. Omrijden met haarspeldbochten. Iedereen wil op tijd weg en dus wordt ‘s avonds alles al reisklaar gemaakt. Ook door ons.

Beren op de weg, maar voor de duivel niet bang!

donderdag 16 september 2021

Vandaag verplaatsen we naar de meest zuidelijke camping van deze reis in Opi. Een plaatsje in het nationaal park de Abruzzen. Vrij vertaalt betekent dit ‘het land van de zwijnen’. Kortom, we gaan ons thuisvoelen.
Door wegwerkzaamheden moeten we de camping niet rechtsaf verlaten, maar linksaf. Lijkt een kleinigheid, maar heeft flinke consequenties voor het type weg, de kilometers en de reistijd. We zijn wel in Italië tenslotte. Om het nog simpeler te houden, sluiten de Italianen ook nog een oprit van de snelweg af, waardoor we nog eens 32 km extra mogen maken. Stukje snelweg heen en terug. Met tol, dat dan weer wel. Maar de reis verloopt gelukkig verder vlekkeloos.

Zo’n 27 km voor de camping mogen we een bergpas nemen tot een hoogte van net geen 1500 meter. Stevig klimmen met mobiele villa aan de haak, een weg met vele – haarspeld – bochten. Naam van de pas? Passo del Diavolo, de duivelspas. Voor ons een eitje, boezemt ons geen angst in. We zijn voor de duivel niet bang. Zijn moeder hebben we niet gezien, maar dat terzijde.

Het levert wel mooie vergezichten op. Wat een geweldig landschap.

Als we de pas gehad hebben, worden we gewaarschuwd. Beren op de weg! Die leven hier dus ook. Maar wij zien geen beren op de weg.

Als we geïnstalleerd zijn, gaat Karin direct aan de kook. Op reisdagen is er een happy hour (op niet reisdagen overigens ook, maar die zijn illegaal), waarbij steeds twee van de deelnemers voor een hapje zorgen. Ditmaal dus Karin en ook Barbara. Peter wordt de caravan uitgebonjourd, Karin wil in alle rust kunnen kokkerellen. Van armoe zoekt hij zijn heil bij een alvast gestarte borrel bij Jan en Lize. Om 17.30 geniet een ieder van het resultaat.
Het is fijn reizen zo.

Schoonmaak, klusjes, boodschappen

vrijdag 17 september 2021

Vannacht en vanmorgen regen en onweer. De eerste keer in Italië deze vakantie. Maar vanmiddag kwam het zonnetje er alweer door en de voorspellingen zijn zonnig. Niks te klagen. Dagje voor ons zelf.

De abdij van Monte Cassino

zaterdag 18 september 2021

Vroeg op vandaag, om 8 uur vertrekt onze bus naar Monte Cassino. Een dikke twee uur rijden over een afstand van nog geen 40 km. Een deel van die kilometers gaan steil omhoog. De pas die we nemen ligt op 1528 meter en daarna dalen we naar 50 meter, om vervolgens weer te stijgen naar de Monte op 450 meter. We vertrekken dus uit onze verblijfplaats Opi.

Na een dik uur rijden, pauzeren we voor de koffie met iets lekkers. We blijven wel Hollanders.

De busrit levert adembenemende vergezichten.

De abdij in nevelen

De abdij kent nogal een geschiedenis. De meest recente: in 1944 veronderstelden de geallieerden dat de abdij gebruikt werd door de Duitsers om hun artillerie aan te sturen van de Gustavlinie. Ze besloten de abdij te bombarderen, drie uur lang. Helaas zaten er geen Duitsers, maar 230 ondergedoken Italianen. Het resultaat:

In 1948 startte de herbouw, exact naar het oorspronkelijke klooster. De herbouw werd in 1964 voltooid. Waarom eigenlijk zoveel moeite?
Dat is een andere geschiedenis, die van de heilige Sint Benedictus.
Benedictus werd in 480 geboren als één van een tweeling in Norcia (zie blog 13 september). Als 20 jarige trok hij naar Rome, maar verafschuwde daar het verderf en de corruptie. Hij ging een kluizenaarsleven lijden in een gebied ten oosten van Rome. Mensen sloten zich bij hem aan en hij vestigde een klooster. Toen er ruzie ontstond, vertrok Benedictus naar Monte Cassino. Een plek waar eerder de Romeinen hun god Apollo aanbaden. Hier vestigde hij een nieuw klooster, de plek waar Benedictus later de regels voor het kloosterleven opstelde. Ora et Labora, bid en werk. Het ritme waarin dit moest gebeuren ging later gelden in kloosters verspreid over heel Europa.
Benedictus overleed in Monte Cassino in 547 en hij ligt daar in een crypte. Overigens naast zijn tweelingzus Scholastica. Maar dat is weer een ander verhaal.

Belangrijke plek voor gelovigen en de geschiedenis dus.
Onder het puin zijn fundamenten en de dieper gelegen delen van het oorspronkelijke klooster bewaard gebleven, hoewel er natuurlijk ook hier flink gerestaureerd moest worden. Belangrijkste plekken: de slaapkamer en naastgelegen kapel van Benedictus.

Benedictus is een heilige. Daarvoor waren er enkele wonderen nodig. Eén hiervan: bij het verlaten van zijn slaapvertrek, struikelde Benedictus en viel richting een rotsblok. Dit blok werd zacht, zodat Benedictus zich niet bezeerde. Dit is dat rotsblok:

Benedictus had ook een vooruitziende blik. Hij voorspelde dat zijn klooster vernietigd zou worden, wat weergegeven is in een (recente) fresco in zijn slaapvertrek.

In de kerk, pal boven het graf van Benedictus, staat een altaar.

De abdij is indrukwekkend, vooral door het gebruik van de vele soorten marmer, het beeldhouwwerk en de schilderingen.

Een indruk van het complex in enkele foto’s:


Na alle indrukken, hebben we Italiaans trek. Gelukkig is aan de voet van de Monte een restaurant gereserveerd voor wederom een copieuze lunch (vrij vertaald: drie-gangen diner, inclusief wijnen). Alsof we niks van de Benedictijner regels van soberheid begrepen hebben.

Een echte zondag

zondag 19 september 2021

Vandaag starten we met een gezamenlijk ontbijt. De champagnekurken knallen, eitjes worden gebakken en er zijn overvloedig gedekte tafels. We noemen het brunch, want tot ‘s avonds blijft een hongergevoel weg.

Daarna genieten we van ons uitzicht. Moet je wel je benen van de grond halen.

’s Avonds komen Anton en Jan Peter bij ons eten. Met een glaasje wijn. En nog een glaasje. En nog …….. Het is een gezellige avond.

Naar zee

maandag 20 september 2021

Een reisdag, 195 km over hoofdzakelijk snelweg. Makkie.

Twee nadelen. Het eerste: we moeten de camping voor 11 uur verlaten (maar daar smokkelen we een beetje mee). Het tweede: de nieuwe camping kent middagrust tot 16 uur. We houden een klein uurtje pauze op een parkeerplaats. Maar dat is dan wel weer gezellig.

Typische strandcamping waar we terecht komen, niet onze smaak. Maar de plek en de voorzieningen zijn prima.
Om 18 uur vieren we de verjaardagen van Pierre en Jan Peter met een hapje en een drankje. Dan toch wel moe douchen en hangen in onze hut. Heerlijk.


Ascoli Piceno

dinsdag 21 september 2021

Excursie. Met eigen vervoer naar de stad Ascoli Piceno, 32 km landinwaarts. Cees en Gerda rijden met ons mee. In de parkeergarage treffen we onze medereizigers en wandelen samen 350 meter naar het centrum. Eerst koffie met lekkers. Daarna een klein uurtje de tijd voor we met een toeristentreintje rondgereden worden. We krijgen een indruk.

De stad is 1100 voor Chr. ontstaan. De Romeinen hebben in die tijd beton uitgevonden en op het centrale plein een tempel gebouwd. Op de fundamenten van die tempel is de huidige kathedraal gebouwd. In de crypte zijn die fundamenten zichtbaar.

Ascoli Piceno kent een eigen lekkernij: Migliori. Dit is een soort bitterbal van olijven. We kopen een puntzak en concluderen dat dit een lekkernij is.

Na de rondtoer, die overigens best aardig is, gaan we doen waar we inmiddels goed in zijn: lunchen. Herstel: Italiaans lunchen.

Tja, dan zijn we zomaar twee uur verder. Twee gezellige uren. We willen nog wel wat door de prachtige middeleeuwse stad lopen, maar ook de Italianen houden om 15.00 uur nog pauze. En wij zijn wel een beetje moe.
We kopen de nodige levensmiddelen bij de Conad in Martinsicuro en ploffen op ons eigen terras neer. Later nog even kijken bij de Adriatische zee, maar daar blijft het vandaag bij.

Kalm aan vandaag

woensdag 22 september 2021

Er staat voor vandaag niets gepland. De ochtend gebruiken we om een enkel klusje te doen, maar vooral om te lezen, te handwerken en om een muziekje te luisteren.
Als we onze buren Pleunie en Rinus spreken over pizza, blijkt dat zowel zij als wij nog geen pizza hebben gegeten. Na drie weken Italië. We gaan de boulevard op voor een pizza. Wat wij dan nog niet weten is dat de ovens van de diverse restaurants pas ‘s avonds aangestoken worden. Geen pizza dus. Althans niet uit een houtoven. Maar wij hebben een oven in de caravan en die biedt uitkomst.

Lekker, maar niet wat onze bedoeling was. We zullen nog wel een kans krijgen.

’s Middags loopt Peter een rondje over de typische strandcamping en krijgt een indruk hoe Italianen kamperen. Niet zijn ding.

Maar ja, zo florissant staan we er zelf ook niet bij.

Einde middag doen we een ‘We zijn er bijna’ spelletje Jeu de boules met een man of twintig. Vooral om de nazit, die wederom gezellig is.
Rustig dagje zo.

Weer zo weinig mogelijk

donderdag 23 september 2021

Uitslapen, boodschappen, strandwandeling, ijsje eten, lezen.
En nog een ingelast extra borreluurtje. That’s all folks.

Auto ingeruild voor een Fiatje

vrijdag 24 september 2021

Een reisdag naar Carpegna, vlak bij San Marino. Noordwaarts, dus we rijden weer richting huis. De laatste week van onze vakantie is ingegaan, helaas, helaas.
Iedere equipe heeft een tijdslot voor de camping gekregen, wij moeten om ongeveer half drie aankomen. Dat betekent rond 10 uur vertrek, kalm aan. En een lange lunch ‘en route’.

Stipt half drie leveren we onze auto in. Vanaf nu willen we Fiat rijden. Vooral omdat we 27% omhoog moeten.

Davide, de campingeigenaar, zet onze villa op de hoogste plek van de camping. Panorama plaats volgens deze super vriendelijke man. Inderdaad, zo mooi hebben we nog nooit gestaan.

Onderweg naar deze camping zeiden we al tegen elkaar: het mooiste is voor het laatst bewaard. Wat een landschap.
Uiteraard is er weer een borrel met de club, gelukkig bij ons voor de deur. Want de consequentie van dit uitzicht is een boel trappen naar beneden voor de voorzieningen.
Tenslotte nog één foto, uitzicht vanuit de caravan.

De drukker, de priester en de graaf

zaterdag 25 september 2021

Davide, de campingeigenaar is verguld dat hij een groep op zijn camping heeft. Hij stuurt af en toe zijn zoon om foto’s te maken voor zijn website. Ook heeft hij voor ons een excursie in ‘zijn’ Carpegna geregeld, waarbij hij de lokalen heeft ingeschakeld. Inclusief de lunch.
De start is bij een stempeldrukkerij. Sinds de 18e eeuw wordt hier stof bedrukt met houten stempels. De stempels worden uit notenhout gesneden, als inkt wordt een mengsel van azijn, meel en roest gebruikt. Een familiebedrijf vanaf de bedovergrootvader van de huidige drukker. Peter krijgt een schort van Karin cadeau.

Vervolgens gaan we naar een kerkje uit 1125. We worden ontvangen door de priester, Elia. Hij woont in het naastgelegen huis, waar hij met negen anderen een kloostergemeenschap vormt. Met trots vertelt hij over zijn kerk, het ontstaan, de parochie en zijn persoonlijke geschiedenis. In vloeiend Engels. Komt omdat hij in New York geboren is en ‘pas’ twaalf jaar in Italië woont. Blijven hangen na zijn priesteropleiding in Rome.

Na zijn verhaal kijken we rond in en buiten de kerk. Als we weg willen gaan, vraagt onze priester of we zijn woonkamer willen zien. Hij is ook muzikant en heeft piano gestudeerd in New York. Niet zoals we wellicht denken ‘klassiek’, maar Broadway muziek. We krijgen een spontaan miniconcert.

Na deze geweldige ervaring is het tijd voor onze lunch. Vier gangen, tweeëneenhalf uur verder. Gezellig, maar ook wel lang om met het mooie weer binnen te zitten.

Na de lunch lopen we een stukje door Carpegna. Wat in deze omgeving opvalt zijn de vele Piaggio wagentjes. Het vervoermiddel hier.

Als laatste onderdeel van onze excursie krijgen we een rondleiding door het paleis. Niet door een gids, maar door de graaf en gravin zelf. Zelf wonen ze er niet meer, de graaf is er wel opgegroeid. Zeldzaam saai, omdat zijn echtgenote niet over het paleis, maar over de voorvaderen vertelt. ‘Kijk, op dat schilderij zien jullie de grootmoeder van mijn man. En op dat schilderij links de …’. Als we de eerste en tweede verdieping gehad hebben, een paleis kent veel, heeeel veeeel, kamers, krijgen we de vraag of we het souterrain willen zien. Geen idee hoe dat er uit ziet…….

We eten een overheerlijk ijsje op het terras van de naast gelegen bar en daarna een drankje op ons eigen terras. Topdag met dank aan Davide.

Relaxen en een bui

zondag 26 september 2021

Vandaag een rustige dag. Lekker in het zonnetje en in de schaduw met een muziekje en een boek.

Om vier uur de jeu de boules en aansluitend om vijf uur een bbq. Gelukkig bij ons voor de deur. Na een halfuurtje barst het onweer los met hoosbuien en windstoten. Niks aan het handje, maar onder de luifel is dan ook niet wat. Naar binnen dus. De laatste wijn en de koffie met Pleunie en Rinus.

Geloofsovertuiging, met dank aan u, volgeling!

maandag 27 september 2021

Meerdere volgelingen van dit blog vinden het nodig vragen te stellen over de maaltijden tijdens deze reis en dan met name vragen over de hoeveelheid voedsel dat wij tot ons nemen. Ook wordt de vraag gesteld of wij zijn aangekomen.
Welnu: we komen iedere vier dagen ergens aan!

Maar deze vragen zijn voor Karin reden om maatregelen te nemen. Er moet bewogen worden en wel per direct. Als geschikte plek hiervoor kiest zij de plaats San Leo uit. Peter oppert nog dat het vandaag een rustdag is. Dovemansoren.

Op weg naar San Leo belanden we op een jaarmarkt. Levensmiddelen, huisraad, landbouwwerktuigen, dieren, rommel, eetkraampjes. Peter wil zich beperken tot het eetkraampjes deel met terrassen, maar u voelt al waar het naartoe gaat.

Na een rondje over de markt vervolgen we onze weg naar San Leo.
In Italië zijn van oudsher de dorpen op de top van een heuvel gebouwd. De plaatsen die we tot nu toe bezocht hebben, kennen een systeem van liften en roltrappen om van laag naar hoog te komen. San Leo niet.

Voelt u m aankomen? Peter nog niet!

We parkeren de auto bij het dorpje. Klein, monumentaal, gezellig. En met terrassen. Met uitzicht op een kasteel. Prachtig. Hoog!
San Leo is een van de mooiste vestingen van Italië, het middeleeuwse stadje is door de eeuwen heen vrijwel onveranderd gebleven. Uitgeroepen tot een van de ‘mooiste dorpjes van Italië’ (i Borghi piu Belli d’Italia). Het stadje dankt zijn naam aan de Dalmatiër St. Leo, een steenhouwer uit de 4de eeuw die deze plek gebruikte als het centrum van zijn missiewerk.

Goed, lang verhaal kort. Wederom geen terras, maar lopen. Lopen op steile paden, zigzaggend omhoog. Richting kasteel. Zweet! Lui zweet volgens Karin. Moet eruit.

De beloning is er naar. Prachtige vergezichten. Jammer dat het vandaag wat heiig is na de regen van gisteravond.

Nu we toch boven zijn, bezoeken we het kasteel maar.

In de 18de eeuw werd de vesting gebruikt als gevangenis voor de vijanden van het Vaticaan, want jarenlang behoorde San Leo tot de pauselijke staat.
En wie niet geloven wil moet maar overtuigd worden. Toen en nu.

Moderne methoden zo lijkt het. Uit naam van het geloof.

Op de bovenste verdieping, is een expositieruimte en werkt er een enkele kunstenaar. Vooral het glas-in-lood kan ons bekoren.


De afdaling gaat iets makkelijker en gaat via het dorpsplein terug naar de auto.

Maar ook aan dit terras gaan wij voorbij.
Peter overweegt te stoppen met het blog.

Noordwaarts

dinsdag 28 september 2021

En flink ook. Ruim 400 km, waar we 7,5 uur over doen. Het vertrek is even spannend door de pittige helling, nu met eigen auto. Naar beneden, dat wel. Maar gaat goed. En dan ruim 60 km binnenweg met haarspeldbochten en asfalt dat de naam asfalt niet verdient. Maar alles gaat goed en dan is het snelweg. Cruise control aan en de tijd uitzitten.

Wat gedoe om op onze plek te komen, maar uiteindelijk staat alles weer helemaal naar het zin. Borrelen met de buren en een avondje bijkomen in de caravan. Weinig te melden vandaag.

Elk voordeel heb z’n nadeel

woensdag 29 september 2021

De camping ligt dus idyllisch, de voorzieningen zijn voortreffelijk.

Maar al die voordelen kennen een nadeel. En dat nadeel op de prachtige camping ziet er zo uit:

Gelukkig niet ‘s nachts. Wat we niet wisten en wel hadden willen weten: op 2 kilometer is het station, eindpunt na een uur is Venetië. Maar dat horen we om vier uur. Nu zijn we naar het nabij gelegen Pergine gegaan. Leuk plaatsje.
Gelijktijdig ziet Karin een fort boven op de berg en Peter een terras op 20 meter.

Al wandelend komen we langs een Casa della Pasta. We besluiten vanavond verschillende soorten ravioli te eten, met een salade en een stukje vlees. En daar hebben we van gesmuld.

Voorafgaand aan die smakelijke maaltijd nog jeu de boules. De laatste keer (ooit!). Gevolgd door de gebruikelijke nazit (houden we er in). Na de maaltijd zijn we bij Anton uitgenodigd voor

De laatste Disseldag

donderdag 30 september 2021

Naar Nassereith in Tirol, Oostenrijk. Naar de camping waar we afscheid gaan nemen. Korte reisdag over perfecte wegen.

We staan prachtig. Maar na de trein van gisteren, staan we weer met herrie.

Echter met deze herrie kunnen we heerlijk slapen. Rustgevend. Maar voor het zover is, komt de groep bij ons voor de deur borrelen. Wij, als jeugdigen, houden het bij één glas. Niet vol te houden dat tempo van de ervaren grijzen.

Om zes uur wandelen we twee kilometer naar Hotel Post voor het afscheidsdiner. Het wordt een hele gezellige avond met korte terugblikken op de reis en een dankwoord met cadeau voor de reisleiding. En dan zit het er op. We nemen vast afscheid van een ieder, maar wandelen wel gezamenlijk terug naar de camping. Onder een prachtige sterrenhemel. Hier is het nog echt donker.
Wij hebben nog ruimte voor een laatste glas in de villa.

O ja, er werden prijzen uitgedeeld voor het jeu de boules, het klaverjassen en een puzzelwedstrijd. Als het op puzzelen aankomt……..

Rosengartenschlucht

vrijdag 1 oktober 2021

Vanmorgen loopt al snel de camping leeg. Nog een laatste foto met vakantievrienden, Mia, Gerda en Jan. Cees neemt de foto. En dan zijn we saampjes.

We stellen de thuisreis een dag uit. Liever doen we dat enkele weken, maar Karin moet toch echt dinsdag aan het werk.
Strak blauw, 24° en in Nederland regen en koud.
We lopen de Rosengartenschlucht. Een wandeling door een kloof van een goede drie uur, 265 hoogtemeters. Wat genieten we hier van.

Eenmaal boven lunchen we met vergezichten. Daarna de afdaling door een bos. Wat is Oostenrijk toch overweldigend.

Als we terug zijn bij ons vertrekpunt in Imst, vinden we dat we onze calorieën mogen aanvullen. Bij een konditorei natuurlijk.

Daarna volgt een minder deel van de dag. Karin is in haar jeugd bij het Stift van Stams geweest. We zitten er op 20 autominuten vandaan en dus besluiten we het jeugdige bezoek over te doen. Als we kaartjes willen kopen wordt ons vriendelijk meegedeeld dat het klooster een wintersluiting kent per 1 oktober.

Jammer. We halen een laatste boodschap in Imst, tanken en ploffen bij de caravan neer in het zonnetje. Totdat die achter een heuvel verdwijnt.

Richting huis

zaterdag 2 oktober 2021

Vandaag door de bouwput Duitsland richting huis. We doen 430 km en mogen een uur file optellen bij de reistijd. Op op zich rustige wegen zonder vrachtverkeer. En er wordt op zaterdag niet aan de weg gewerkt. Hoe zou het op werkdagen zijn?

De doorreiscamping heet Röhnperle en is uitstekend geschikt voor doorreis. Aangekoppeld blijven staan en het sanitair is nieuwer dan nieuw.

Startklaar

Naast de camping een eenvoudig restaurant, waar we lekker kunnen eten.

Morgen de laatste etappe.

Het zit er op

zondag 3 oktober 2021

Naar huis. Normaal aan het einde van de vakantie hebben we daar ook wel weer zin in. Nu niet. We zouden nog wel een paar weken willen rondtoeren. Maar de plicht roept.
Dankzij het aangekoppeld overnachten zijn we nog sneller weg dan we gewend zijn. En dan is het de tijd uitzitten op rustige filevrije wegen.

Als we Nederland naderen mogen de ruitenwissers sinds lang weer aan. Bah. Troosteloze thuiskomst.

Bij thuiskomst staat Finn in de voordeur ons op te wachten. Hij heeft boodschappen gedaan en kookt vanavond super lekkere noodles met zalm. Kachel aan en bij een vuurtje genieten we nog even na. Wat een reis!

Terug naar de startpagina

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *