Op naar Spanje
donderdag 27 april 2023
Eindelijk is het dan zover. Onze eerste grote reis in de sabbatical van Karin. We kiezen voor Spanje en Portugal , maar of we dat halen…… Het nieuws meldt temperaturen van 39°, droogte, bosbranden en drinkwater tekorten. We gaan op weg met het idee dat we wel zien hoe ver we komen. Frankrijk blijft natuurlijk ook een heerlijk land.
Onze vrienden Joke en Vollrad gaan een Anwb-reis Spanje/Portugal begeleiden en we spreken af om samen op te rijden richting Spanje, hun startpunt voor de begeleiding. We spreken de ontmoetingsplek af in België, camping Groenland in Deinze, net boven Gent.

Beetje valse start vandaag. Vanmorgen een probleem met de mover-accu wat zich gelukkig vanzelf lijkt op te lossen en een uur file voor en op de ring Antwerpen. Maar eenmaal aangekomen worden we opgewacht door onze vrienden en door de met hen meereizend ‘technisch echtpaar’ Thea en Antoon. Oranje gebak en wat later proosten we op WA met een heerlijk glas prosecco.

Het klikt direct met Thea en Antoon, vooral omdat we met dezelfde caravan rijden en nogal wat uit te wisselen hebben. Het helpt natuurlijk dat we tot de koffie ‘s avonds buiten kunnen zitten. Eindelijk. En wat super fijn is: Vollrad kookt een heerlijke pasta. De vakantie is nu echt begonnen.

Parijs voorbij
vrijdag 28 april 2023
Onze reisgenoten willen komende zondag in Zarautz in Noord-Spanje zijn. Wij niet, we hebben alle tijd. Het weer nodigt uit om toch ook maar in grote stappen zuidwaarts te komen en rijden we samen op tot zaterdag. Vandaag tot vlak voor Blois, een ruime 450km.

De rit verloopt als een zonnetje met een lichte vertraging op de drukke rondwegen rond Parijs. Wij deden de A3/A86. De eenvoudige gemeentecamping in Muides sur Loire is een echte aanrader, hele fijne camping in een leuk plaatsje aan de Loire. Na aankomst een borrel en om te vieren dat het voor het eerst boven de 20° is, eten we erwtensoep. We zitten tot 10 uur zelfs buiten en doen een avondwandelingetje. Het vakantiegevoel begint op te borrelen, hoewel borrelen bij ons doorgaans een andere betekenis heeft.






La Motte
zaterdag 29 april 2023
Vandaag wederom een flinke verplaatsing. We rijden 370 autoweg kilometers met voor ons een grappig begin en einde. In augustus maken we een reis dwars door de Pyreneeën en de campings die we dan aandoen, hebben we al gereserveerd. Na ons vertrek vanmorgen rijden we na zo’n 15 kilometer pal langs de etappecamping bij Blois en die ziet er niet verkeerd uit, net als Blois van een afstandje. Het einddoel van vandaag is camping La Motte in Le Fouilloux, eveneens een etappecamping van de Pyreneeënreis. Die camping vinden we bij aankomst helemaal geweldig. Super eenvoudig, heerlijk rustig in de natuur. We besluiten hier een dag langer te blijven.







Na installeren en een kop koffie, doen we in zo’n grote Franse supermarkt de boodschappen voor een gezamenlijke pizzamaaltijd. Inclusief aperitief laten we ons die goed smaken. Niet onbelangrijk: 23°, de korte broek kan aan.


Er is ons plechtig beloofd dat het zwembad op de camping in augustus klaar is. Gelukkig duurt dat nog even.

Aubeterre sur Dronne
zondag 30 april 2023
Vandaag genieten we van de voor ons eindelijk begonnen zomer: 24° en strak blauw, weinig wind. Vanmorgen, nadat we onze reisgenoten hebben uitgezwaaid, rommelen we wat aan bij de hut. Na de lunch bezoeken we Aubeterre. Aanbevolen om een in een kalkstenen klif uitgehakte ondergrondse kerk Saint-Jean. Prachtig.









Na ons zondagse kerkbezoek wandelen we door het gezellige plaatsje waar op het terras een trouwerij wordt gevierd door feestelijk uitgedoste mensen. Wat later komen we het bruidspaar tegen. Als we rond zijn pakken wij ons eerste terrasje van dit jaar.





Terug op de camping kijken we nog een keer naar boven en toasten op een heerlijke zomerdag. Morgen verkassen.

Prepyreneeën
maandag 1 mei 2023
Vandaag naar Salies-de-Béarn, 270 km door een regenachtig Hollands landschap.




De rit verloopt wel als een zonnetje, lege wegen en – voor het eerst maken we dit mee – een enorme parkeerplaats voor ons alleen. Geen auto te bekennen.
Als we aankomen bij camping Domaine d’Esperbasque in de regio Prepyreneeën, moeten we even wachten. Eigenaresse Marianne gaat eerst het gras voor onze voeten wegmaaien. Maar dan hebben we ook wat. We staan met een prachtig panorama voor de luifel.

Hier staan we wel even…….
Salies-de-Béarn
dinsdag 2 mei 2023
Vandaag een strak blauwe dag, 24°. Heerlijk. Niet heel veel te melden, we relaxen vooral. Stevige lunch en een heerlijke nasi als diner. ‘s Middags maken we een wandeling vanaf de camping naar Salies. Slechts 3 kilometer, maar door de hoogteverschillen best pittig. Leuk stadje dat zijn bestaan dankt aan een zoutbron. Maar daarover morgen meer.









Pauze
woensdag 3 mei 2023
We zijn er even niet. Dagje lezen enzo bij heerlijke temperaturen. En een lekker visje op de bbq.

Zout
donderdag 4 mei 2023
Markt in Salies. We hebben geen hoge verwachtingen zo buiten het seizoen, maar dat blijkt ten onrechte. Verbazend groot en een heel sociaal gebeuren voor de Fransoos. Om de paar meter groepjes pratende mensen. Een heel gemoedelijk sfeertje. Gewoon fijn om hier tussen te mogen slenteren. Het valt ons op dat in deze streek de Fransen vriendelijk en open zijn, in ieder geval naar ons. Best wel eens lastig als je niet zo goed uit je Frans komt. Maar ook dan blijven ze geduldig en vriendelijk. Heel ontspannen allemaal. De boodschappen worden op de markt gedaan en bij iedere kraam met versproducten vormt zich een keurige rij wachtenden op de beurt. Ook wij sluiten aan bij de groenten, het brood en de gegrilde Poulet fermier (kip van de boer???).



Terug op de camping doen we een wasje, wordt er gebreid en gelezen.

Na de lunch bezoeken we het zoutmuseum. Salies de Béarn is de zoutstad van Frankrijk. Althans dat beweren ze hier. Ongeveer 200 miljoen jaar geleden, we nemen het niet al te exact, zijn hier met de vorming van de Pyreneeën aardlagen over elkaar heen geschoven. Voeg er het nodige water aan toe en laat dat water op slechts één plek naar boven komen. Hier dus. Rijk aan mineralen en liefst 230 gram zout per liter. Er zijn bewijzen dat hier 2000 vChr. het zout door verdamping uit het water werd gehaald. In de vroege Middeleeuwen (900 nChr.) ontstond een levendige handel in zout. Kostbaar goedje in die tijd. Nog steeds is hier de zoutwinning gaande en nog steeds gebeurt dit door verdamping van water. Logisch dus om een zoutmuseum in te richten. Maar we hadden het beter niet bezocht. Stelt weinig voor en is vooral een samenraapsel van voorwerpen uit de vorige twee eeuwen.


Nog een blokje om, het oude gedeelte van de stad is als een slakkenhuis om de zoutbron gebouwd. Daarna ontspannen bij de hut.



Navarrenx, Sauveterre en cake
vrijdag 5 mei 2023
Om met het laatste te beginnen: vanmorgen cakejes gebakken. Kant en klare mix in de bakvorm, de oven in en een half uur geduld.



Vanmiddag bezoeken we twee plaatsjes, waarbij de routes er naartoe schitterend zijn. Wat is het hier prachtig. Onderweg hebben we uitzicht op de besneeuwde toppen van de Pyreneeën.
Allereerst wandelen we door Navarrenx, volgens de gids een van de ‘Plus beaux villages de France’. Een versterkte vesting. Viel een beetje tegen. Navarrenx ligt op de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. Binnen de vesting is de route bewegwijzerd door Jacobsschelpen in de weg en de plaats heeft een gîte (overnachtingsplek) voor de pelgrims. We komen enkele pelgrims tegen. Bewonderenswaardig.











Vervolgens bezoeken we Sauveterre. Het enige mooie aan deze plaats vinden we het uitzicht. En daar laten we het bij voor vandaag.

Sur le domaine
6 mei 2023
Op de camping dus vandaag. Niks te melden, behalve dan die heerlijke tonijnsalade van Karin. Morgen Spanje.

Naar Spanje
zondag 7 mei 2023
Vandaag rijden we Spanje in met het uiteindelijke doel in Portugal te belanden. De route kan rechtsom via de Noordspaanse kust en de Picos of linksom eerst naar het zuiden. Het weer blijkt de bepalende factor, we gaan naar het zuiden. Zondag, dus geen vrachtverkeer, althans op de weg. De parkeerplaatsen daarentegen…….nergens een pauzeplek. Pas na drie uur en vraag niet hoe. Het maakt de soepele rit van 320 km best vermoeiend.



Om twee uur bereiken we de camping bij Burgos en worden bij de ingang verwelkomd door de ANWB reisbegeleiders Jeanne, Jacques, Janny en Cees. Geinig, we nemen niet deel aan hun Andalusiëreis, maar hebben wel onze vrienden Joke en Vollrad gemeenschappelijk. De camping is behoorlijk vol en bij de ingang druk, toch zijn er nog voldoende en prima plekken. We staan snel.


Het centrum van Burgos is op loopafstand, 4 kilometer. Na het zitten in de ochtend lijkt ons een wandeling wel plezierig. We lopen langs de Paseo de los Atletas. Geen idee wat die naam betekent, ons Spaans is niet meer wat het geweest is. We zien wel veel mensen op rollerskates, hardlopen en krachtoefeningen doen op/met toestellen.

We bereiken het centrum, de torens van de Santa Mariakathedraal verschijnen en via de poort Arco de Santa Maria lopen we het plein voor de kerk op.



We vallen stil, zo indrukwekkend. De kathedraal stond voor morgen op het programma, maar we gaan direct naar binnen. Een halfuurtje kerk moet kunnen. Adembenemend, zoveel pracht. Begin dertiende eeuw studeerde de aanstaande bisschop van Burgos in Parijs. Eenmaal in Burgos wilde hij een kerk gelijk aan de Notre Dame. In 1221 werd de eerste steen gelegd en na vijf eeuwen van bouwen en aan- en verbouwen mag de conclusie zijn dat dit redelijk gelukt is. Alleen heeft deze Gotische kathedraal in tegenstelling tot het origineel wel twee torenpunten en bleef het dak behouden. Naast het schip zijn er 32 kapellen en andere ruimtes toegankelijk, die qua pracht en praal niet voor elkaar onderdoen. Wij blijven ruim anderhalf uur binnen, diep onder de indruk.
















Pas nadat we de kathedraal van binnen bekeken hebben lopen we er buiten omheen. We laten het bij de foto’s.









Nog een terrasje tussen de Spanjaarden met een Hollandse blik op de rekening. Bier en wijn totaal 4,50 Spaanse euro’s. Proost!

Burgos, reprise
maandag 8 mei 2023
Vandaag opnieuw naar Burgos centrum, maar nu exclusief kathedraalbezoek. Burgos ligt op de hoofdroute van de pelgrims naar Santiago de Compostella. Gisteren kwamen we er aan het einde van de dag velen tegen, herkenbaar aan de Sint Jakobsschelp achter op de rugzak. Maar ook zonder de schelp zouden we deze zichtbaar uitgeputte mensen met enorme rugzakken en wandelstokken wel herkennen. Wij pakken een stukje Jakobsroute richting het centrum. Bij binnenkomst van de stad worden de pelgrims begroet met een fontein. De pelgrimsroute door de stad is bewijzerd met stalen pelgrims en vanaf het centrum met schelpen in de weg. Druk is de route wel: ruim 438.000 pelgrims in 2022.




In het centrum aangekomen genieten we van een Spaanse driegangen lunch. Het dagmenu, inclusief drank. Maar met uitsluitend de keuze tussen bier en wijn. Zijn we niet gewend, maar we passen ons aan de heersende cultuur aan. Wijn dus.

Na de lunch slenteren we door het centrum. Steden als Santiago de Compostella staan met de gehele binnenstad op de Unesco erfgoedlijst. Burgos met alleen de kathedraal en dat snappen we wel.




Opvallend veel beelden op onze route.




Vanavond heerlijk buiten voor de villa, morgen verder.
Verder zuidwaarts
dinsdag 9 mei 2023
Vandaag naar Salamanca, 245 kilometer. Vrijwel geheel snelweg, vrijwel geen verkeer. En voor de verandering een pauzeplek. Ook komt Portugal op de borden, het hoofddoel van onze vakantie.




We hebben gekozen voor camping Don Quijote en dat blijkt een voltreffer. Vriendelijke mensen, mooi en een volgens recensies goed restaurant. Op dinsdag gesloten, dus gereserveerd voor morgen. We doen een boodschap en zijn verbaasd over de supermarkt. Groot, mooi, ruim, laag geprijsd voor Hollandse begrippen. We doen Iberico ham bij de Rioja reserva uit 2016 (4 Spaanse euro’s de fles). Heerlijk buiten bij een graad of 24. Waarom gaan we eigenlijk naar Portugal, Spanje bevalt best?
Morgen Salamanca.



Salamanca
woensdag 10 mei 2023
Met de Groene reisgids Midden Spanje als gids wandelen we vandaag door Salamanca en genieten van iedere stap die we zetten. Salamanca wordt ook wel de gouden stad genoemd dankzij de kleur van de gebouwen. Met de oudste universiteit van Spanje (gesticht in 1218) en derde in ouderdom van Europa, huisvest de stad 30.000 studenten. Een stad vol leven dus tussen al die historische gebouwen. Centraal ligt het Plaza Mayor, het vertrekpunt van onze stadswandeling. Deze week is er een boekenweek en staat (voor ons jammergenoeg) het plein vol met kramen waar boeken gepromoot worden en auteurs presentaties gegeven. Niettemin krijgen we wel de grandeur mee. Verder veel kerken en universiteitsgebouwen uit de oudheid in een heel relaxte sfeer in een Spaans zonnetje.




























We hebben onze auto in een kleine ondergrondse parkeergarage gezet, inclusief een meneer die je je parkeerplek wijst en de boel in de gaten houdt. Een plezierig idee. Het valt op dat, in vergelijking met Nederland, overal een overvloed aan personeel is. Allemaal even vriendelijk en behulpzaam. Prettige en ontspannen sfeer, niks geen gehaast.
Vanavond koken we niet, we hebben – zeer noodzakelijk zo blijkt – gereserveerd bij het campingrestaurant. Het blijkt voor de lokale bevolking en voor campinggasten een uitstekende stek.



Morgen Portugal
Valhelhas Portugal, triest wel
donderdag 11 mei 2023
Vandaag een korte rit naar Portugal, ruim 200 kilometer. Halftien weg, elf uur ter plekke. In de auto twijfelen we of we het adres van de camping goed in de navigatie hebben ingevoerd. Tweehonderd kilometer in anderhalf uur? Maar dan valt toch het kwartje, Portugal heeft een uur tijdsverschil met Spanje. Lange dag vandaag.

We blijven ons verbazen over de leegte op de weg, vrijwel geen verkeer. Het rijdt heel ontspannen.





Als we Valhelhas naderen, de gemeente waarbij onze camping ligt, slaat ons de schrik om het hart. Totaal zwarte natuur als gevolg van bosbranden. We hebben gekozen om in het nationaal park Serra de Estrela te verblijven. We komen er achter, dankzij het gesprekje dat Karin in het Portugees voert met de beheerster, dat 22% van dat park vorig jaar juli in rook is opgegaan. Veel fauna en flora is verdwenen. De camping is gelukkig gespaard gebleven, dus we handhaven ons plan om hier vier dagen te blijven. We staan weer best onder een strak blauwe hemel.


Burel en het Serra da Estrela NP
vrijdag 12 mei 2023j
Vanmorgen gaan we eerst naar de Burelfabriek in het nabijgelegen Manteigas. De bijbehorende winkel is om 10 uur open en de rondleiding start om 11 uur. Alleen het laatste klopt, want wij staan voor elven voor een gesloten deur. Dan maar naar het dorp om de meest Portugese lekkernij te halen: pastéis de nata. Een soort van crème brûlée, dat sinds 1837 in Lissabon wordt gebakken door bakkerij Belém. Lekker!



Als we om elf uur terug zijn, staat de deur open en kunnen we direct met de rondleiding mee. Burel is de naam voor een zeer strak geweven wollen stof, gemaakt van de wol van de Bordeleira schapen. Traditioneel geweven voor de herders. Nu dus ook een merknaam. De fabriek is opgericht door de echtgenote van een hotellier, die met wollen stoffen wat aan de aankleding van het hotel wilde doen. Dat lijkt gelukt. Twee fabrieken, één in Gouveia voor het verven en vilten en één in Manteigas voor het kaarden, spinnen en weven van de wol.






















De machines, de helft uit 1940 en de andere helft uit 1990, weven in een enorm tempo de stoffen. Daarnaast komt er nog een behoorlijke hoeveelheid handwerk bij kijken. Zoals het opzetten voor het spinnen en het inrijgen van het weefgetouw. Draadje voor draadje, soms met twee mensen één draadje per keer. Ondanks de machinerie arbeidsintensief. Iedere medewerker doet acht uur per dag, veertig in de week, hetzelfde werk. Er wordt niet gerouleerd. We hebben enkele video’s gemaakt:
We vervolgen onze rondleiding in een minder lawaaierige omgeving. De ruimte waar de kwaliteitscontrole wordt gedaan en waar het naaiatelier zich bevindt. Ook hier geldt geen roulatie van werk. Zo naait een vrouw met de hand plooien in de stof, acht uur per dag, vijf dagen in de week. Maar wat een vakwerk leveren de dames hier!







Na de fabriek volgt uiteraard de winkel. De portemonnee wordt getrokken.


Drie keer raden wat…………..
Na het fabrieksbezoek gaan we een stukje rijden. Stukje? Ruim 100 kilometer! Knettergek zijn we. Maar genieten dat we doen van het Serra da Estrela nationaal park. We stoppen vaak en lang om te genieten van de overweldigende natuur en vergezichten. Lunchen in Seia, eenvoudig doch voedzaam.









Resteert nog de boodschappen, tanken en de braai. Topdag!
Wasdag
zaterdag 13 mei 2023
Niet veel te melden. Heerlijk weer, 24° en wat wind. Wasdag dus. Mag onderhand ook wel, we zijn ruim twee weken onderweg.

Verder lekker lezen, breien en stoeien met de mifi. (ons mobiele internet). Het blijkt dat Vodafone in het gebied waar wij zijn, alleen 3g ondersteund. Dat is te weinig om een blog te schrijven en foto’s te plaatsen.
Geen boodschappen vandaag, lekker makkelijk op het terras van de camping een entrecote nuttigen.

Moederdag, maar vooral zondag
zondag 14 mei 2023
Uitslapen tot 9 uur, maar dat voelt als 10 uur dankzij het uur dat we terug zijn gegaan in Portugal. Uiteraard krijgt Karin het ontbijt geserveerd met een cadeautje. Van Burel, al geraden? Heerlijk buiten.
De wind is gaan liggen en nu voelt het allemaal een stuk warmer. En we hadden al niks te klagen.
Verder een dag als gisteren: lezen, breien en eindelijk het blog bij werken. De Mifi van het Vodafone netwerk afgehaald en op het MEO netwerk gezet. Perfect 4g. Maar jammer dat zoiets nodig is.

De sokken voor Rinus zijn eindelijk klaar. Eindelijk omdat deze meneer ze extra lang wilt hebben.

Morgen verder. Even gebeld naar de camping en dat blijkt maar goed ook. Vol, maar vanaf morgen een plekje voor ons. We zijn benieuwd.
Het is druk met bejaarde camperaars in Portugal.
Aboboreiras, oftewel klein paradijs.
maandag 15 mei 2023
Verkassen, net aan 200 kilometer. Wederom lege wegen. Als je in Portugal in een dorp komt, lijken de auto’s aan elkaar vastgelijmd, dubbel geparkeerd, in actie tijdens een race, bijna chaos dus. Maar buiten de dorpen kom je niks en niemand tegen. Voor ons fantastisch.



Afgelopen zaterdag kiest Peter er voor om de camping even te bellen om de plek vast te leggen. Blijkt een niet verkeerde keuze: bij de ingang het bord esgotado, oftewel vol. Wel te begrijpen, perfect hier.


Zo mogelijk blijven we lang, in ieder geval een week. Waarom? Iedere dag om 17 uur happy hour, centraal gelegen om heel veel te bezoeken en een heerlijke plek en goede voorzieningen. Gezellig kletsen op het terras met diverse andere campinggasten onder het genot van een glaasje.

Luierdag
dinsdag 16 mei 2023
Allereerst moeten we een fout herstellen. Gisteren luidde de titel van het blog: Aboboreiras, klein paradijs. Fout dus. Niks klein klein paradijs hier. Onze buurvrouw uit Wijk reageert dat Aboboreiras kalebassen betekent. En zoals eigenlijk altijd heeft ze gelijk. Onze oprechte excuses om u, lezer, zo op het verkeerde been te zetten. Zo, en nu dit hersteld is, gaan wij door met genieten in Kalebassen.

Vandaag dus luieren. Behalve dan het happy hour op het terras. Alsof we hier al weken met vrienden staan. Maar verder……..


Fatima en Obidos
woensdag 17 mei 2023
Vandaag trekken we er weer op uit, hoewel het niksen toch ook wel erg goed bevalt. Allereerst naar bedevaartsoord Fatima, halfuurtje rijden op een wederom zeer drukke weg. We zijn blijkbaar niet de enige die naar Fatima gaan.

Als later op de dag de drukte verdubbeld, wordt de weg gelukkig driebaans en blijven we lekker doorrijden. Geen files dus.

Fatima dus.
In 1917 verscheen hier steeds op de 13e van de maanden mei tot en met oktober Maria aan drie herderskinderen. Zij kondigde het einde van WOI aan, voorspelde WOII en verlangt van de mensheid bidden en boete doen. Twee van de drie kinderen overleden kort daarna aan de toen heersende Spaanse griep, de derde is 97 jaar oud geworden. De eerste twee zijn heilig verklaard, de heiligverklaring van de derde is in gang gezet.
Populair plaatsje dus, met in de zomermaanden zo’n 400.000 pelgrims en toeristen per dag. Op hoogtijdagen kan dit oplopen tot een miljoen per dag. Heel veel en grote parkeerplaatsen dus. Maar als wij komen is het extreem rustig, we kunnen bijna voor de deur parkeren.








Tegenover de basiliek is er onlangs nog één gebouwd om plaats te kunnen bieden aan 8900 gelovigen.



Uiteraard gaan we ook de oorspronkelijke kerk binnen. In de kroon van het Mariabeeld is een kogel verwerkt die op 13 mei (!) paus Johannes Paulus II in de buik trof.






We laten Fatima voor wat het is. Mooi om het heiligdom gezien te hebben, de vele toeristenwinkels laten we. Er doet zich overigens ook een verhaal de ronde dat in de periode van de verschijningen veel rogge en roggebrood gegeten werd, dat nogal schimmelde en gistte. Schijnt hallucinaties op te roepen.
We rijden door naar Obidos, een nog volledig ommuurde stad. Staat op de Unesco werelderfgoedlijst en wordt ook wel de literatuurstad genoemd. Waarom? Geen idee, niet de moeite genomen om de geschiedenis uit te zoeken. We genieten vooral van het prachtige en gezellige, ook toeristische, plaatsje.



Wederom parkeren voor de deur en via de poort naar binnen.



Slenteren door de straatjes en lekker op een binnenplaatsje lang lunchen.







Weetje: ieder oud Portugees plaatsje heeft op het centrale plein, waar recht gesproken werd, een fontein en een schandpaal. In Obidos is dit gecombineerd.

Om marketing redenen noemt Obidos zichzelf vanaf 2011 de literatuur stad van Portugal. Met het geld dat hiermee gegenereerd wordt, worden restauraties betaald. Daarnaast is het plaatsje al langer bekend om de Ginja, een kersenlikeur.







Terug op de camping lezen we op het mededelingenbord een drietal uitspraken:
– To be is to do (Nietzsche)
– To do is to be (Kant)
– Do be do be do (Sinatra)
Vandaag was het Nietzsche en Kant, morgen Sinatra.
Do be do be do
donderdag 18 mei 2023
Vandaag op de camping met een vast ritueel van lezen, breien, barbecue.
En wat Vodafone gedoe rondom ons eigen internet. Achteraf: wij hanteren de Portugese tijd, Vodafone de Nederlandse. Uur verschil, maar tussen 23 en 00 uur levert dat een interpretatie probleem op voor wat betreft de kosten. Het was fijn geweest als dat vooraf bekend is.
Maar ondanks dat, genieten geblazen.
Geen markt, maar wel het Convento de Cristo
vrijdag 19 mei 2023
Op vrijdag is er markt in Tomar. Altijd leuk, maar nu niet. Want we komen er niet. Zo rustig de wegen buiten de dorpen zijn, zo druk is het binnen de bebouwde kom. We hebben het in alle plaatsen in Portugal, die we aangedaan hebben, meegemaakt: alle parkeerplaatsen bezet en rijen dubbel geparkeerde auto’s. Waanzinnig vol en druk. Maar vandaag wordt alles overtroffen. Tomar is een stad, groot dus. In het centrum staan in alle straten de auto’s in dubbele rijen stil. De eerste rij daadwerkelijk geparkeerd, de tweede rij met de chauffeur in de auto wachtend op de passagier. De enige manier om voor een Portugees de markt te bezoeken gaat als volgt. Man en vrouw rijden langzaam en stoppend door de straten totdat er ergens in de dubbele rij een plekje vrijkomt. Dat duurt best enige tijd, maar als dat plekje er is, stapt de vrouw uit en gaat met de boodschappentassen naar de markt. De man zet de auto in de rij, ondertussen al de andere zoekenden ophoudend, en blijft in de auto wachten tot de vrouw terug is. Het duurt een kwartier rondrijden en zoeken, eer wij deze methode door hebben. We besluiten af te zien van de markt. Niet leuk dit.
Bij de toeristische ‘attracties’ zijn steeds volop parkeerplekken, maar een plaatsje bekijken is niet te doen in Portugal. En dan is het nu nog voorseizoen. Jammer wel.
We rijden door naar het hoog boven Tomar gelegen Convento de Cristo. Dit is een Tempelierskasteel en het Klooster van de Christusridders uit 1520. Daar wel volop parkeerplaatsen.
Tijdens de kruistochten hielpen de Tempeliers de Moren uit Portugal te verdrijven. Dat werd bijzonder gewaardeerd en in ruil kregen de Tempeliers (politieke) macht. Iets te veel, waardoor in heel Europa de Tempeliers werden vermoord. Niet in Portugal. De Tempeliers hier veranderden hun naam in De Orde van Christus. Het bleek hun redding.






Prachtig allemaal. Momenteel wordt er druk gerestaureerd. Veel met Azulejos (tegels) versierde wanden en beschilderde plafonds.







Als we de kloosterkerk binnenlopen, zien we aan de ene zijde de kansel en er recht tegenover nog een kansel, maar nu als muurschildering. Symmetrie hersteld.


Maar voorbij de kansel(s) worden we, net als ieder, ander stil.








Na de kerk volgen nog een aantal gangen met cellen, de eetzaal en de keuken. Allemaal zeer de moeite van het bekijken waard.



Na het Convento doen we bij een Intermarche buiten de stad de boodschappen, lunchen we bij huis, gaan we naar een meertje vlakbij de camping en doen, na het happy hour op het terras, de braai aan.



Het valt ons vandaag op dat de lucht niet ok lijkt. Het blijft wat heiig en het voelt niet goed. Als we ‘s avonds het nieuws op internet lezen, blijkt dat aan de grens Spanje/Portugal 8000 ha bos in brand staat en dorpen geëvacueerd. Vlakbij onze vorige camping. Aangestoken! De windrichting verklaard onze observatie.
Campingdagje
zaterdag 20 mei 2023
Niks te melden, heerlijk aangerommeld. O ja, een camping voor komende maandag gereserveerd. Maar dat is dan ook alles. Zelfs koken doen we gemakzuchtig. Sok 1 is af voor mevrouw v. G.

Heerlijk muziek op de oortjes van J.B. Mooie uitvoering van Lazy van Deep Purple. Past bij een dag als vandaag.
Zondagsrust en de eerste regen
zondag 21 mei 2023
Wederom heerlijk relaxed vandaag. Vooral lezen, bijvoorbeeld in Vila Pouca van Gerrit Komrij.
Komrij woont tot zijn dood in Portugal en beschrijft in dit boekje de gedragingen van zijn dorpsgenoten. Wij herkennen veel en vinden in de proza ook een verklaring voor de rijvaardigheid van de gemiddelde Portugees.
Fragment uit Vila Pouca (Komrij):
‘Geen mens tot in de verre omtrek of hij kende de rijscholen van Alves Gonçalves.
Of een van zijn restaurants. Of een van zijn doe-het-zelf-markten. Of een van zijn radiozenders.
Het kon niet op. Tot voor kort.
In de krant verscheen het bericht dat Alves Gonçalves was gearresteerd. Justitie had hem al een tijd in de gaten gehouden. In de loop der jaren had hij meer dan negenhonderd rijbewijzen verkocht. Het konden er in werkelijkheid nog veel meer zijn, omdat veel mensen niet durfden te getuigen. Duizend euro per stuk had hij voor de vodjes gevangen. Tien procent daarvan was telkens gegaan naar een handlanger op het uitgiftebureau. Justitie had de à contant verkregen rijbewijzen tot in alle hoeken van Portugal aangetroffen.
Het schandaal viel niet te beschrijven.
Het werd stil op de radio.
Misschien was de handelwijze van Alves Gonçalves nooit aan het licht gekomen en had hij nog jaren zo kunnen doorgaan als niet een sufkop vanuit Madeira naar de gemeente had gebeld om te informeren of zijn rijbewijs al klaarlag, precies een uur voor hij zijn rijexamen moest doen.’
Morgen gaan we weer richting huis, naar het noorden dus. Alles weer reis- en kampeerklaar maken. Maar zelfs die klusjes zijn relaxed.


Om een uur of twee valt er een buitje. De eerste sinds we met vakantie zijn, nu alweer bijna een maand. Gelijk ruikt het heerlijk fris. De weinige wind komt uit het oosten, dus het blijft beperkt tot dat ene buitje. Gelegenheid om ook maar een lap over de luifel te halen. Is die ook weer schoon.

De tijd dat we op camping Pelinos verblijven, verbazen we ons over het geluid van de plaatselijke kerkklok. Het geluid komt namelijk uit een speaker. Dankzij meneer Komrij wordt ook dit verklaard. Het is een opname van de kerkklok van Fatima en deze opname wordt op veel plekken in Portugal afgespeeld.
Wij zijn, hoewel we een heerlijke vakantie hebben, niet wild enthousiast over Portugal.
De campingeigenaresse benoemt het zo: ‘heel Portugal ligt op haar gat, zo jammer.’
Komrij beschrijft het beeldender: ‘Een Portugees dorp heeft het meest weg van een oude man die alle hoop heeft laten varen: de versieringen hangen er nog, maar het feest is voorbij.’ Treffend wat ons betreft.
Vanavond nog een bere gezellig happy two hour en natuurlijk de braai.

Reisdag Casfreires, noordwaarts dus
maandag 22 mei 2023
Het oprijden van de camping Pelinos is een makkie, terug met caravan aan de haak iets minder. De lange helling heeft een stijging van maar liefst 17%. Dat laten we dus graag aan de 4×4 van Remy over. Doet hij zo’n 500 keer per jaar en meestal gaat het goed. Zo ook met onze Sprite.


Aankoppelen en weg. Een goede 200 vandaag, grotendeels over beduidend minder goede wegen. Maar nog altijd rustig.

We bereiken wederom een prima camping, Quinta Chave Grande in Casfreires. Ruime plekken en vrij uitzicht. Top.


De komende dagen blijven we hier.
Nossa Senhora da Lapa
dinsdag 23 mei 2023
Op tijd op, koffie, boodschappen, krantje, lunchen en weg. Op de camping staat een groep van de kampeerreis Spanje/Portugal van de Acsi. Met mededelingenbord. Advies: bezoek Lappa. Google maps en Apple kaarten kennen de plaats ‘Lappa’ of, zoals zou blijken, ‘Lapa’ niet, de reisgids Portugal vermeldt het niet. Het mededelingenbord maakt wel melding van de plaats.

Alleen staat op het bord – foutief – Lappa. Maar dankzij het internet weten we wat er wordt bedoeld en is de plek ook snel gevonden, 19 km van de camping.
De zoveelste kerk, met op de deur een bord dat je binnen de kerk absoluut stil moet zijn. Het bord is overbodig, stil worden gaat vanzelf.











Een beeldje van Maria wordt door nonnen verstopt voor Moren, die Portugal waren binnengevallen. Verstopt in een nis in een grot. Na ruim 500 jaar, in 1498, wordt het beeldje gevonden door een doofstomme herderin. Als haar moeder het beeld in het vuur gooit, begint het herderinnetje te praten en raakt de werparm van de moeder verlamd. Beeld uit het vuur, bidden en een kerk bouwen om de grot waar het beeld gevonden is. Mooi toch. Meerdere keren per jaar een processie waar Portugal voor uitloopt.
Het beeld staat weer in de grot dus, best lastig om er bij te komen. Indrukwekkende kerk, dat wel.
Eind van de middag een stevige, maar erg korte, bui, die we met een goed glas vanonder de luifel uitzitten. Mooi hier, de camping en de omgeving.


We moeten in dit blog ook nog een verhaal opnemen over de milieusticker Frankrijk. Maar we laten ons niet dwingen.
Traplopen en de Douro
woensdag 24 mei 2023
Op 40 minuten van onze stek ligt het stadje Lamego. Zijn we niet in geïnteresseerd, maar we gaan er wel naar toe. Er staat een kerk en kerken hebben we eigenlijk ook al genoeg gezien. Maar dankzij de onuitsprekelijke naam en de trap om er te komen, gaan we toch. Zeshonderdzesentachtig treden! We herhalen: 686, want we moeten ook terug. Alsof dat niet genoeg is, bovengekomen pakken we ook nog de torens mee.









In de kerk zelf, de Santuário de Nossa Senhora dos Remédios, mag niet gefotografeerd worden. Dus dat doen we niet. Mooi, niet bijzonder.
Weer beneden hebben we een bica verdiend. Goede Portugese gewoonte om die met een pastel de nata tot je te nemen. Die gewoonte nemen we over, ook omdat het geheel € 1,50 kost.

Na de koffie door om een autotocht langs de rivier de Douro te maken. Landschappelijk is het gebied waar we verkeren prachtig, maar de Douro vallei doet er een schepje bovenop. We kijken onze ogen uit en stoppen met regelmaat. Hopelijk komt dat wat we zien een beetje op de foto’s over.



We lunchen in Pinhão. Vergane glorie. Eigenlijk vinden we alleen het station, de brug van Eifel en de uitzichten mooi.




Het station is, zoals zoveel gebouwen in Portugal, versierd met Azulejos aardewerk.




Het plaatsje zelf is redelijk verleden tijd.


Het uitzicht vanaf de rivieroever:



Binnendoor terug naar de villa. Het blijft schitterend, ook nu vele stops. Topdag en dankzij de airco van de auto goed uit te houden met een temperatuur van +30°.



Relaxen op de camping
donderdag 25 mei 2023
Vandaag een dagje niks. De kuiten na gisteren wat rust gunnen.
Morgen verder noordwaarts.
Garfa, Noord-Portugal
vrijdag 26 mei 2023
Reisdag, slechts 185 kilometers.

Wel flink klimmen en dalen over diverse kilometers lange 7% hellingen. Met de caravan aan de haak is dat best wel een dingetje. Als je remt met de auto, wordt door het gewicht van de caravan deze als het ware tegen de auto aangeduwd. Dit principe, de oplooprem, zet de remmen van de caravan in werking. Zodra je optrekt komen de remmen weer vrij. Perfecte techniek. Echter, als je daalt, wil je het remmen van de caravan voorkomen, omdat de caravan als het ware de auto voorbij wil door het eigen gewicht. En dus blijft remmen. Verbrande en verglaasde remmen tot gevolg. Niet remmen dus.
De kunst is om bij het dalen een lage versnelling te kiezen, zodat er ‘op de motor’ geremd wordt. Soms bereik je dan snelheden die je niet wilt en is de keuze ‘laten lopen’ of toch maar in de remmen. Op de kortere hellingen is deze methode geen enkel probleem, maar als de helling 7 kilometer lang is, wordt het anders. Ervaring met ‘bergrijden’ helpt in dit geval, je anticipeert eerder.


We rijden over ‘bergruggen’ op een kleine 1000 meter hoogte. Het weer is bewolkt, maar wel droog tijdens de rit. De temperatuur daalt naar 8°, de uitzichten zijn magnifiek.



Als we net geïnstalleerd zijn, komen Judith en Henk de camping op om een plaatsje te zoeken. Leuk. We hebben met hen gezellig geborreld twee campings terug. Gaan we herhalen.
Zon en buien wisselen elkaar vanmiddag af. Wel een heerlijke 25°. We staan weer best.

Bom Jesus do Monte en Braga
zaterdag 27 mei 2023
Vanmorgen op tijd weg om allereerst de Bom Jesus te bezoeken. Meest kenmerkend van dit heiligdom is de trap er naartoe. De trap is uit grijs graniet gehouwen en de wit gekalkte muren maken het tot een barok geheel. De trap kent acht ‘etages’ en het is de bedoeling dat je deze op de knieën ‘beklimt’. Op de eerste vijf etages overwint de pelgrim de vijf zintuigen, op de resterende drie bereikt hij de drie deugden geloof, hoop en liefde.





De trap in haar geheel geeft een prachtige aanblik.



Net als we op onze knieën willen gaan, trekt een richtingsbordje Peters aandacht: ‘Elevator’.
Blijkt het om een tandradbaan te gaan, welke geheel op zwaartekracht functioneert. Twee wagons met een kabel verbonden, in de bovenste wordt water ingelaten terwijl dat uit de onderste wordt gelost. Een tandrad remt de boel zodra de bovenste wagon wordt vrijgegeven. Als echte toeristen willen we dit natuurlijk meemaken.




Eenmaal boven zien we dat zich voor de kerk vele bruiloftsgasten verzamelen. Het is zaterdag en dan zie je in zuidelijke landen altijd wel een bruidje. Wij snellen de kerk in om deze voordat de dienst begint te kunnen bekijken. Als we het gangpad teruglopen, blijkt deze inmiddels afgesloten te zijn. Perfecte timing dus.



We hebben nog een ogenblik geduld met het verlaten van de kerk. Prachtig om alle fraai aangeklede mensen de kerk binnen te zien komen. Als de bruidegom met – veronderstellen we – zijn moeder aan de arm binnenkomt, volgt er een groot applaus. Hier onthoudt Peter zich van commentaar. Tenslotte de bruid, waarna wij de kerk verlaten. Mooi om het een klein beetje mee te maken.
We bekijken de buitenzijde van de kerk en nemen de trap terug naar de auto.




We vervolgen onze dag in Braga, hoofdstad van de regio. Industrie en universiteit. Maar als wij uit de parkeergarage komen: scouts. Heel veel scouts. En als u lezer heel veel scouts in gedachte neemt, moet u die hoeveelheid verdrievoudigen en dan heeft u een beeld. Vele honderden, in groepen door het centrum. Druk doende met allerlei spellen en opdrachten. Voor Karin een mooie gelegenheid om haar Portugees te oefenen als zij door een scout in het kader van een opdracht wordt aangesproken. En dat gaat goed, zeker als er hulp van de leiding komt toegesneld. Een boekenlegger rijker vervolgen we onze route.


Braga blijkt een echte stad, vele winkels en promenades. Gezellig wel met ook de vele oude gebouwen.







Hoewel we vinden wel genoeg kerken gezien te hebben, pakken we toch de kathedraal even mee. We hebben gelezen dat het orgel bijzonder is. Klopt.



We houden volgens traditie van een eerdere camping van vijf tot zeven happy hour met Judith en Henk. Heel gezellige mensen. Daarna gaat de braai aan en smullen we van een perfecte entrecôte met gebakken aardappeltjes en sla.
Guimarães, de wieg van Portugal
zondag 28 mei 2023
Guimarães is de eerste hoofdstad van Portugal en de bakermat van de natie. Uitleg nodig?
In 1095 vermaakt Alfons VI, koning van Leon en Castilië, het graafschap Portucalese aan zijn schoonzoon Hendrik van Bourgondië. Deze Hendrik laat in Guimarães, hoofdstad van het graafschap, een burcht bouwen en gaat daar met zijn Teresa wonen. Ze krijgen rond 1110 een zoon, Afonso Henriques. Die volgt op 4-jarige leeftijd zijn vader op en Teresa wordt regentes. Afonso beschuldigt haar van wangedrag en komt in opstand, op 14 jarige – volwassen in die tijd – leeftijd. Hij wint en trekt vervolgens ten strijde tegen de oprukkende Moren. Ook dat wint hij bij een slag bij Ourique en wordt door zijn troepen uitgeroepen tot koning van Portugal.
Door de ‘cortes’ van Lamego, de eerste nationale vergadering van adel, geestelijken en steden, wordt in 1143 Afonso I erkend als eerste koning van Portugal en wordt een erfopvolgingswet aangenomen die vreemdelingen het recht ontzegt om de troon te bestijgen. Tot zover. De wieg van Portugal dus. En dit is de genoemde burcht van Afonso I in Guimarães:


We doen dus een stadswandeling aan de hand van de Lannoo gids Portugal. Prachtig oud centrum met vele terrassen. Het is zondag, rond twee uur zitten alle restaurants die we tegenkomen vol. De terrassen zijn goed gevuld en over boulevards wordt geflaneerd. Gezellige en mooie stad.











Halverwege de rondwandeling komen we bij het paleis van Hertog Alfons (een onwettige zoon van de koning uit die tijd) uit het begin van de 15e eeuw. Nu is het de officiële residentie van de Portugese president. Maar is feitelijk in die hoedanigheid buiten gebruik. Entree voor aposentados (gepensioneerden) half geld. Wij gaan naar binnen. Peter vindt Karin duur, Karin vindt Peter goedkoop.











Een deel van de stadswandeling gaat op niveau langs de oude stadsmuur, met mooie doorkijkjes.



Het zou vandaag een regendag worden. Hoewel bewolkt, blijft het tot vijf uur droog. Met een ruime 20° wederom een heerlijke vakantiedag. Vanavond dronken bonen of zoals dat hier heet feijão bêbado.
Parque Nacional da Peneda-Gerês
maandag 29 mei 2023
Op ons lijstje van te bezoeken plekken in Portugal staat het nationale park van Peneda-Gerês. Vandaag de laatste vakantiedag in Portugal, dus moet het er nu van komen. Het weer is niet uitnodigend, grijze wolken en veel regen voorspeld. Toch op pad, we willen gewoonweg naar het natuurgebied. We kiezen voor een autotocht via het plaatsje Gerês naar Roajo. In Roajo maken we een wandeling, althans dat is het plan. De route gaat deels door Spanje, omdat het np als een hoefijzer op de grens van beide landen ligt. Dus we bezoeken ook het Parque Transfronteiriço Gerês-Xurés.



Als we een halfuurtje onderweg zijn, komt zowaar de zon door. Gewoon weer een heerlijke dag. De route door het park is schitterend. Op veel trajecten is stoppen verboden, want een zeer smalle weg. Jammer dat we dat maar beperkt kunnen. Maar als we de auto aan de kant kunnen zetten …..





We willen in Soajo een wandeling maken, rondje van ongeveer anderhalf uur. Daar aangekomen, lopen we onze campingburen Judith en Henk tegen het lijf. Zij doen dezelfde rit als wij, maar dan in tegengestelde richting. Pauzeplek in Soajo bij zogenaamde Espigueiros. Dit zijn granieten korenschuren die dateren uit de 18e eeuw. Er werd in hoofdzaak mais in opgeslagen, de kruizen op de daken verbeelden de heilige bescherming van de inhoud: het dagelijks brood. Overigens, de koeien en geiten lopen in deze streek gewoon los en dus op straat. Bijzondere tegenliggers soms.



Een in bloei staande cactus trekt de aandacht van Karin.



Als we de rugzak omhangen, begint het te rommelen. Naderend onweer. Jammer. Dan de auto maar weer in. Het blijft gelukkig vrijwel droog, maar van Judith en Henk horen we later dat zij in zwaar weer hebben verkeerd.



We komen best wel moe aan op de camping. Ook omdat we ons ernstig zorgen maken of er iets aan ons richtingsgevoel mankeert. Morgen naar Spanje, hopen we.

We hebben wel eens slechter gestaan
dinsdag 30 mei 2023
Vandaag verlaten we Portugal om op zo’n 190 kilometer in Spanje aan zee te bivakkeren. Op tijd weg om toch nog later dan gedacht aan te komen op camping Monte Cabo in Sanxenxo. Bij de grens gaat de klok weer een uur naar voren, vandaar.

We mogen onze plek kiezen en dat blijkt nog best lastig. We gaan voor de breedste.

Bij een heerlijke 26° is het goed toeven onder de luifel. Behalve voor Karin. Het blijkt wasdag te zijn. Daar mag Peter zich niet mee bemoeien. En dat doet hij dan ook niet.

Geen commentaar s.v.p.

Te ver
woensdag 31 mei 2023
Afgelopen maandag kwamen we in Soajo de wegwijzer ‘Ermelo’ tegen. Gisteren naar het noorden gereden en vanmorgen tijdens het ontbijt zwemmen een viertal dolfijnen voorbij. Slaperig bedachten we: ‘zijn we in Harderwijk en staan we aan de randmeren?’
Het ontbijt doen we op een Portugese tijd, een uur te laat voor hier. Lekker lui vandaag. Dus ook niks te melden.

De Mosselboot
donderdag 1 juni 2023
Onze Disselvriend Co tipt ons dat we redelijk dicht bij de camping kunnen deelnemen aan een mosselboottocht. Als Co dat zegt, dan doen we dat.
Het wordt ons duidelijk dat in Galicië ongeveer 3000 mosselkwekerijen zijn en hiervan liggen er 1800 bij de baai van Arousa en hiervan weer 500 bij O Grove. Totale opbrengst 250 miljoen kilo mosselen per jaar.
Het kweken gebeurt op zogenaamde Bateas, van eucalyptushout gemaakte constructies met vier stalen drijvers verankerd met een ketting aan een betonblok op de zeebodem. De mosselzaden worden op open zee verzameld en over de touwen verdeeld in de maanden mei en juni. Half augustus kunnen er tot een miljoen kleine mosselen aan een touw zitten. Deze mosselen worden verdeeld over meerdere touwen en dit proces wordt nog een keer herhaald. Na een jaar is de mossel groot genoeg voor consumptie, 10 tot 12 cm.
In O Grove parkeren we in de haven, kopen kaartjes, lopen een rondje en gaan aan boord. Samen met een groep Spanjaarden.



Als we op het bovendek een plekje hebben gevonden, krijgen we direct een fles witte wijn. Drank is inclusief zo blijkt. Vervolgens hebben we nog de keuze uit frisdrank of water. Een watertje dan maar. De fles lokt en Spanjaarden doen niet moeilijk. Wij wel.
We varen langs de Bateas en een Spaans sprekende dame geeft uitleg. Wij hebben die uitleg in het Nederlands op papier gekregen. Er wordt aangelegd bij een Bateas, er worden touwen naar boven gehaald en het blijkt mogelijk om onderwater vanuit een drijver van de catamaran de touwen te bekijken.





Als we weer varen krijgen we bakken met heerlijke gekookte mosselen. Ook het eten blijkt inclusief. We smullen tot we echt genoeg hebben. Vervolgens worden er oesters geserveerd. De oesters zijn gekookt en opgediend met rode en groene paprika, knoflook, limoensap en olijfolie. Heerlijk. Wat de wijn betreft, we gaan op in de Spaanse cultuur. Kwestie van aanpassen.


Als het eten gedaan is, wordt er Spaanse muziek gedraaid. De Spanjaarden gaan los. Na enig aansporen wij ook. Blijken we plots deel uit te maken van een groep uit Extremadura. Na afloop krijgen we van velen een high five. De Holandeses deden mee. Echt leuk om zoiets mee te mogen maken.
Rest van de dag bij de hut. We waren van plan mosselen te eten, maar vandaag even genoeg daarvan gehad. We bakken een Spaanse pizza in de braai.
Vlees en vis
2 juni 2023
Vandaag op de plek, vooral lezen. Pfeijffer, stoïcijnen en Galbraith (Rowling). Wandeling van een minuut of twee naar ons strand en terug. De Duitse buren zien snorkelen. En dat is het wel.

De buren vangen vis, Dorades. Wij mogen in de vreugde delen, hoewel de vis daar mogelijk anders over dacht.
Omdat we al een lendebiefstuk in de koelkast hebben liggen, kent ons diner vanavond drie gangen. Smullen.




Zeemist
zaterdag 3 juni 2023
Vandaag blijft het bewolkt en in de loop van de middag komt een zeemist dichterbij. Weg uitzicht.
Tot een uur of vier buiten, maar dan koelt het toch wel af. Verder geen activiteiten te melden, morgen noordwaarts.

De Noordkust
zondag 4 juni 2023
Als we opstaan blijkt de zeemist van gisteravond het land te hebben bereikt. Het miezert zelfs een beetje. Als geoefende caravanners zijn we vlot na het ochtendritueel vertrokken. Net aan 260 kilometer vandaag.


Door de nevel missen we het zicht op Santiago de Compostella, jammer. We zien wel diverse pelgrims lopen op viaducten boven de weg. De mist lijkt ons ook jammer voor hen. Op de dag dat je Santiago bereikt, hoop je toch op een zonnetje.
Boven Santiago krijgen wij die zon wel en loopt de temperatuur ook weer op tot boven de 20.
Verder een vlekkeloze rit, eenvoudige camping met prima plek: San Rafael bij Foz. De boel neerzetten en wandelen naar het strand op zo’n 100 meter. Even zwaaien naar JP. Maar terugzwaaien?



Las Catedrales
maandag 5 juni 2023
Volgens de reisgids is Playa de las Catedrales het mooiste strand van Noord-Spanje. We hebben eigenlijk wel genoeg kathedralen gezien deze vakantie. Maar ach, op 18 kilometer van de caravan. Laten we het maar doen. Eerst in de getijdentabel nagaan wanneer het laagwater is, want alleen dan zijn de gotische bogen in zee te bekijken vanaf het strand. Half één, past in de agenda.















Je zult begrijpen dat wij vandaag een bijzondere strandwandeling hebben gemaakt.

Voor de boodschappen gaan we naar het nabij gelegen Ribadeo. Het plaatsje is een beetje vergane glorie, maar nog steeds aardig om te bezoeken.



Verder ons gewone vakantieritueel met een eenvoudige burger als diner.

Rustig campingdagje
dinsdag 6 juni 2023
Niets te melden vandaag. Foto van ons voorgerecht. Morgen oostwaarts.

Bergen aan Zee
woensdag 7 juni 2023
Reisdag, vertrek met regen maar eenmaal op de snelweg droog. Almaar rechtdoor in een prachtig landschap.

Links zee, rechts bergen. Na 260 kilometer komen we aan in bergen aan zee. Prachtige camping Colombres in het evenzo genaamde plaatsje. We hebben vanaf de plek uitzicht op de Picos de Europa Nationaal Park. En laten deze bergen nu het doel van de reis zijn. Morgen maar eens op zoek naar de kabelbaan in Fuente Dé.




We zijn vroeg in de middag aangekomen, dus tijd om in Colombres het Indianos museum te bezoeken. Het is een museum over de emigratie in de 19e en begin 20e eeuw van vele Asturiers naar Amerika. Vooral de landen Cuba, Mexico, Argentinië en Chili. Eerder gevestigde Spanjaarden in die landen ondersteunden nieuwe – Spaanse – immigranten op de terreinen van werk, gezondheidszorg, cultuur en ontspanning. Spanjaarden die het daar gemaakt hebben en weer terug kwamen naar Asturië (de provincie waarin we ons bevinden) lieten hier huizen bouwen in de stijl van daar. In een van deze huizen is nu een archief en museum gevestigd. Hoewel we door ons gebrek aan kennis van de Spaanse taal veel niet begrijpen, brengen we toch een genoeglijk uurtje in het museum door. Het doet ons ook een beetje denken aan de emigratie van de Ieren in die periode naar de Verenigde Staten, zoals we dat in Ierland leerden tijdens onze 2019 reis.








Het is drukkend warm en volkomen windstil vanmiddag. Als in het begin van de avond het even kort regent, frist de boel heerlijk op.
Picos de Europa
donderdag 8 juni 2023
Teleurgesteld. Vanmorgen vroeg op om de eerste gondel vanuit het plaatsje Fuente Dé naar de toppen van de Picos te nemen. We willen er daarom om 10 uur zijn. Ruim 100 minuten rijden, om dan bij aankomst te horen dat er problemen met een kabeltje zijn. Het lijkt ProRail wel. Kabeltje stuk en er gaat niets meer. Er hangen notabene vier kabels, twee dikke en twee dunne. Met eigen ogen gezien. Stelletje kniesoren die Spanjaarden. Gaat tenminste twee weken duren. Uit pure frustratie kopen we een sneeuwbol in de souvenirwinkel. Want die is wel open. Hebben we toch een mooie herinnering. En koffie met een plakje cake. Van acht centimeter dik!


De weg ernaartoe stelt niet teleur, evenals het landschap. Prachtig.





Natuurlijk is het imposant om zo aan de voet van het bergmassief te staan. Overigens dankt het de naam aan zeevaarders. Het eerste dat zij vanaf de oceaan van Europa zagen waren deze pieken. Vandaar de naam Picos de Europa.

Maar ja, dit ding hè:


Op weg naar Funeste Dé komen we door Potes. Een echte toeristenplaats en in het geval van Potes terecht. Prachtig plaatsje waar we met genoegen enige tijd verpozen.





Boodschappen en naar de hut. Het is met 27° warm en benauwd. Komt regen aan.
El Capricho
vrijdag 9 juni 2023
Op tijd weg, we willen voor de drukte bij El Capricho in nabijgelegen plaatsje Comillas zijn. Dat lukt. Tien minuten voor de opening staan we bij de poort. Genoeg tijd om op het terras een Café Expres te drinken. Kaartjes kopen en het advies om eerst de tuin te bekijken in de wind slaan. We dwalen in een vrijwel leeg huis als de eerste groepen met gidsen arriveren. Top! De tuin bekijken we wel als laatste.
De architect Gaudí kreeg in 1880 de opdracht van de componist Don Maximo Díaz de Quijano een herenhuis te bouwen op een niet al te groot stuk grond in een parkachtige omgeving. Het ontwerp en – start van – de bouw vond gelijktijdig plaats met dat van de iets meer bekende Segrada Família. De oplevering was wel ietsje eerder, 1885.






De bouwstijl wordt Catalaans Modernisme genoemd. In El Capricho zien we Moorse en Perzische invloeden, veel geglazuurde tegels met afbeeldingen van zonnebloemen en een prachtig lichtspel. Op de zuidzijde bevindt zich een tuinkamer met veel glas. Vanuit deze kamer valt het licht in de andere kamers. Op het oosten gericht is de slaapkamer en badkamer, op het noorden de concertkamer (met speciaal voor de akoestiek gevormd plafond) en tenslotte op het westen de eet- en rookkamer. Vanaf vaste zitjes op de twee aan de concertkamer grenzende balkons, kunnen de gasten eveneens de concerten beluisteren. Er worden hier nog steeds met enige regelmaat pianoconcerten gegeven.





Er zijn heel veel details, waar je zomaar aan voorbij kunt lopen. Tegels, scharnieren, ornamenten. Met ongelooflijk veel precisie ontworpen en gemaakt. Wat een vakmanschap. Op de zolder staat divers door Gaudí ontworpen meubilair.





Vanaf het balkon zien we de eerste groep aantreden. Druk bezocht museum dit.

Wij doen nog een rondje door de inmiddels druk bevolkte tuin en gaan richting markt in Comillas voor nog een bakkie.



Het is benauwd warm. Hoewel we van plan waren geen kerken meer te bezoeken, zoeken we nu wel even de koelte hiervan op.

We zijn lekker op tijd en Comillas is een alleraardigst plaatsje. We doen een wandeling van vijf kilometer, dat er negen blijken te worden. Net iets teveel bij deze temperatuur, maar beslist de moeite waard. Bijzonderheden: het uitzicht over de kliffen, de begraafplaats binnen de ruïne van een Gotische kerk en het voormalige seminarie dat nu wordt verbouwd naar school voor Spaanse letterkunde (en dus niet toegankelijk, omlopen).








Terug in het centrum eten we iets op een terras. Te weinig, smakeloos, te duur. Tenzij je een euro per mossel acceptabel vindt en brood dat extra in rekening wordt gebracht. We puffen uit op ons eigen terras. Heerlijke dag.
Druk, druk, druk
zaterdag 10 juni 2023
Was gedaan, boodschappen gehaald, haren geknipt, nagels gevijld, benzine getankt, luifel in, klaar om morgen te verkassen.

Côte Basque
zondag 11 juni 2023
Reisdag, opstaan en vertrekken met zon. Maar al snel onderweg regen. Jammer voor de stop in de miezer en de sfeer op de parkeerplaats draagt bij aan het goede humeur.


Gelukkig wordt het droog als we Frankrijk naderen en komt het zonnetje er weer heerlijk bij.
De gehele reis koersen we op de A8 in Spanje, welke overgaat in de A63 in Frankrijk. Navigatie is vandaag een makkie. Wat opvalt zijn de afritnummers in Spanje. We hadden ons al eerder verbaasd over de afritnummering op de snelwegen, maar vanmorgen wordt het duidelijk. De nummering komt overeen met – in ons geval – de resterende lengte in kilometers van de snelweg. We starten bij oprit 277 (dus 277 kilometer van de grens/begin snelweg) en er is dus ook een afrit nummer 0 bij de grens Spanje/Frankrijk. Heel anders dan afrit 19 Wijk bij Duurstede.


Maar goed, we zijn rond voor wat betreft Spanje en Portugal. Wat resteert zijn drie weken vakantie in ons thuisland Frankrijk. Zo fijn om je weer verstaanbaar te kunnen maken en te snappen wat er tegen je gezegd wordt. Ook al is onze kennis van de Franse taal beperkt. Het is toch fijn dat de inschrijving bij de receptie van camping Larrouleta in Urrunge volledig in het Frans kan. Dat was op de Spaanse en Portugese campings (zonder Nederlandse eigenaren) toch volledig anders.
We hebben vooraf een lijst gemaakt van plaatsen in Portugal die we willen bezoeken. Die lijst is op Lissabon na afgevinkt en onderweg zijn er ook nog enkele uitstapjes aan toegevoegd. Porto stond er ook op, maar na zoveel negatieve berichten van medekampeerders hebben we die plaats er af gestreept. Hoofdoorzaak de aanleg van een nieuwe metrolijn. De stad blijkt een bouwput. Maar verder dus tevreden dat we hebben kunnen doen wat we vooraf bedachten.

Na installatie en de verplichte – Pleunie – kop soep, is er voldoende tijd over om het nabijgelegen strand van Hendaye te bezoeken, de benen te strekken en een aardigheidje voor de kleinkinderen te kopen. Mooi hier.






We blijven twee nachten en puzzelen morgen het vervolg van de vakantie uit. Dinsdag verder.
Saint-Jean-de-Luz en een survivaltocht
maandag 12 juni 2023
Vannacht heeft het stevig geonweerd en als we vanmorgen opstaan is het bewolkt. Prima weertje om het nabijgelegen Saint-Jean-de-Luz te bezoeken. Mooi plaatsje, gezellige winkelstraat, de onvermijdelijke kerk en een boulevard langs het strand. Drukker dan we gewend zijn, maar op een ontspannen manier druk.








Maar dan. We blijken ons ingeschreven te hebben voor een survivaltocht, georganiseerd door ene E. Leclerq.
Deze fransoos heeft hiertoe een hal ingericht en in de spelonken hiervan worden we losgelaten. Onze eerste opdracht is het bemachtigen van een draadstalen houder op wielen en na enige moeite lukt het ons om via porte 3 via sorti 2 dit survivalpack te bemachtigen. Bijzonderheid is dat hierbij geen slachtoffers zijn gevallen.



Daarna luidt de opdracht: verzamel die zaken om de avond te overleven. Lukt in pad 26.

Na een uur is ons pack gevuld en lukt het ons de uitgang van dit natuurpark te vinden.


In Portugal is alles dat je nodig hebt te koop in een ruimte die nog geen zesde van deze hal in beslag neemt. Het grote contrast tussen beide landen, Frankrijk en Portugal, wordt ons in deze winkel perfect duidelijk.
We komen bij op onze stek op de camping onder een inmiddels heerlijk blauwe hemel. Morgen oostwaarts, want we gaan nog niet naar huis.

Castelnau-d’Auzan
dinsdag 13 juni 2023
We trekken het binnenland in. Karin heeft een mooi gebied in de Gers uitgepuzzeld met vele intacte middeleeuwse plaatsjes. Peter heeft er vervolgens een passende camping bij gevonden: Domaine le Poteau.
Drie uurtjes rijden, nu eens geen tol maar uitstekende D-wegen. Opstaan met zon en onderweg tot tweemaal toe een wolkbreuk. Bij aankomst drupt het na en komt de zon er weer bij. We zitten precies goed. Onderweg weer een bijzondere pauzeplek.




We worden ontvangen door campingeigenaar Alisdair, een zuinige Schot. Hij biedt een welkomstdrankje aan, Peter rekent op whisky. Maar nee, Alisdair blijkt zich aan het Franse leven aangepast te hebben. Hij brengt ons een glas rode wijn bij de lunch. Niettemin laten we het ons smaken en de whisky staat natuurlijk standaard in de hut. Iers ditmaal, maar dat houden we op deze camping stil.



We krijgen een rondleiding en – voor het eerst dat we dit meemaken – wapens uitgereikt. Op de camping komen wilde beesten voor en we moeten ons zelf verdedigen.

Het plaatsje Castelnau ligt op loopafstand. Maar dat bewaren we voor morgen.

Drie plaatsen toer met mozaïek
woensdag 14 juni 2023
We zijn naar het departement Gers getrokken om de middeleeuwse plaatsjes. Het gebied blijkt één van de dunst bevolkte van Europa te zijn en oogt zeer landelijk. Voor ons is het belangrijk dat zich hier de Côte du Gascogne wijngaarden bevinden. Productie van goede wijn, maar ook het aperitief Floc de Gascogne en het equivalent van cognac, de Armagnac. Maar daarover een andere keer.
Voordat we op pad gaan, hebben we natuurlijk eerst een Frans ontbijt voor de caravan. Daartoe hebben we bij Alasdair, de Schotse campingeigenaar, twee croissantjes en een baguette besteld. Er is voor ons echter alleen een baguette, hij is de croissants vergeten. ‘My fault, I’m sorry. Give me five minutes’, en weg is Alasdair met de auto. Inderdaad vijf minuten later worden een chocolade croissant en een rozijnenbroodje bij de caravan gebracht. De croissants waren op. Dit is één van de voorbeelden van de gastvrijheid van deze ongelooflijk vriendelijke man.
Vandaag bezoeken we de dichtstbijzijnde plaatsen en een villa.
Allereerst gaan we naar de opgraving van de Romeinse villa van Séviac nabij het plaatsje Montréal. Natuurlijk is het patroon van fundamenten met een enkele zuil wel mooi om te bekijken, het gaat bij deze opgraving om de aangetroffen en goeddeels in takt gebleven mozaïeken. Deze zijn inderdaad heel bijzonder. Een indruk:







We vervolgen onze dag naar Fourcés. Het dorp is gebouwd in een cirkel om een centraal plein. De huizen hebben arcaden en zijn gebouwd in een combinatie van hout en steen. Buitengewoon charmant. Heerlijke espresso onder een arcade, met vlak boven ons een zwaluwnestje. Ga er vooral niet onder zitten. De eigenaresse van de bar toont ons de getatoeëerde zwaluwen op haar arm als ze onze interesse in het nestje opmerkt.









Door naar Larressingle. Dit dorpje heeft een nog volledig intacte muur en binnen die muur bevindt zich een kasteel, een kerk en een herberg. We denken dat je hier niet in juli of augustus moet komen.




Tenslotte naar Éauze, hoofdstad van de Armagnac. Volgens de gids moet je daar naar het Café de France. Doen we. Het terras is vol, dus genieten we binnen van een heerlijk ‘Menu du jour complet’.





Alasdair adviseerde ons een schaduwrijke plek op de camping te kiezen, het wordt vanaf vandaag zeer warm en zonnig. Schotten blijken er een eigen opvatting van warm en zonnig op na te houden.


Lanterfanten
donderdag 15 juni 2023
Op de camping. Lezen, eten, kletspraatjes, blog bijwerken. Dat is het wel. Geoefend in het happy houreren met de nieuwe buren Wil en Peter, dus laat – heel laat eigenlijk wel – aan de avondmaaltijd. Wat rondslenteren over de camping. Heerlijke dag.



La Loupiote et Danis
vrijdag 16 juni 2023
De titel van dit bericht is vrij vertaald uit het Frans: eten, drinken en genieten.
Op het hele uur luidt, als op zoveel plekken, de kerkklok. Maar om twaalf uur in Castelnau-d’Auzan doen ze het een beetje anders. Althans op werkdagen. Dan gaat er een sirene waar die ‘eerste maandag van de maand dingen van bij ons’ nog wat van kunnen leren. Alarm dus en niet om te testen. De instructie is: laat alles uit je handen vallen waar je mee bezig bent en ga naar het dichtstbijzijnde restaurant voor de lunch. En als u lezer denkt dat we een grap maken, heeft u het mis. Een sirene om de lunch aan te kondigen.
Na een verblijf van vier dagen in Castelnau hebben we het door. Op het terras van restaurant La Loupiote, gelukkig op loopafstand van de camping, gebruiken we dus een verplichte lunch.
Als we aan komen lopen is het plein voor het restaurant nog leeg, als we naar binnen gaan gaat de sirene en vrij kort nadat we zitten loopt het plein vol met busjes. ‘Werklui’ begroeten elkaar alsof het jaren geleden is dat ze elkaar zagen en ook ons wensen ze een smakelijke maaltijd. Echt bijzonder vriendelijke mensen en een open cultuur in dit deel van Frankrijk.


De lunch zelf moet een dag tevoren gereserveerd worden. Alleen je tafel dan, het menu ligt vast net als de prijs. Het restaurant is dagelijks volgeboekt. We krijgen achtereenvolgens: pizzapunt met zalm en eendenborst, salade, biefstuk met frites en sjalot in olie, camembert, ijs met vanillesaus, koffie. Daarbij een liter rood, een liter rosé en een liter water. Afrekenen €14,50 per persoon.








Terug naar de camping en met de benen omhoog. Maar niet te lang, want er moet nog iets afgewikkeld worden. We pakken de auto om naar het zeven kilometer verderop gelegen Domaine de Danis te rijden. De coördinaten staan in de navigatie, anders hadden we het niet gevonden. Flink stuk onverharde weg over een 38 hectare groot domein met wijnranken voor witte wijn. We vragen ons af of we hier wel mogen komen. Ook als we de meters hoge distilleerketels van een afstand zien.


Als we uitstappen worden we begroet door Victoire, samen met haar broer eigenaar van het domein en verantwoordelijk voor het maken van de Armagnac Danis. Iets dat de familie Danis al vier eeuwen doet. We blijken welkom, Victoire spreekt goed Engels en laat ons de kelders zien. En, niet onbelangrijk, ook proeven van de Armagnac. Bij de vaten 2004 en 1986 wordt er met een lange pipet Armagnac opgehaald en in glaasjes gedaan. Ondertussen krijgen we uitleg over het maakproces. Onze smaaknotitie: de 2004 is fantastisch, voor de 1986 hebben we geen woorden. Bij het schrijven dezes nog steeds niet.
Armagnac wordt gemaakt van – bij Danis – witte druiven, eerst geperst en daarna gedistilleerd. Eenmaal, in tegenstelling tot cognac (tweemaal). Het product heet dan eau de vie. Vervolgens start het proces van veroudering. Minimaal 10 jaar op vat, oud frans eiken. Kort voor de verkoop gaat de Armagnac pas in de fles, zodat de smaakontwikkeling maximaal doorgaat.
Victoire is trots. Afgelopen november won haar Armagnac uit 2004 tweemaal goud. Een plaquette prijkt in haar ‘bureau’ en – op ons verzoek – poseert ze met haar oorkonde. Wat is het toch geweldig als mensen plezier uitstralen met en trots zijn op wat ze doen.







Terug op de camping bericht van onze vrienden Joke en Vollrad. Zij zijn aangekomen op een camping boven Bordeaux. Lang verhaal kort: we verkassen morgen naar het noorden.
Saint-Palais-de-Blaye
zaterdag 17 juni 2021
We hebben met Vollrad en Joke afgesproken om elkaar op camping Chez Gendron te ontmoeten. Ruim 200 vlekkeloze kilometers noordwaarts. We krijgen een mooie plek toegewezen op een prima camping.


Alsof we elkaar in geen zes weken gesproken hebben, zoveel om bij te kletsen. Onderbroken door een verkoelende duik in het zwembad. Benauwd warm vandaag. Maar ook in het zwembad stopt het praten niet. Echt gezellig.


Na het zwemmen natuurlijk borrelen met aansluitend pannenkoeken bakken. Karin tovert een heerlijk voorafje met eendenborst op tafel.
We concluderen: eerste keer gezwommen en eerste keer pannenkoeken deze vakantie. We zijn slecht bezig.



Op de vorige camping scharrelden kippen rond, hier hebben we groot wild.

Vanaf het begin van de avond moeten we onder de luifel. Onweer. Maar de regen is ditmaal zeer welkom, omdat we toe zijn aan de bijbehorende verkoeling. Heerlijke dag.
Zondagse vaderdag op de camping
zondag 18 juni 2023
Croissantjes ontbijt in het zonnetje, cadeau voor Peter van Karin, standaard niksen, boodschap, tanken, zwemmen, borrelen en eten. Lasagne met tonijn en courgette, kant en klaar. Kan zo de oven in en blijkt nog lekker ook. De kippen ruimen ons afval op. Dat is het wel voor vandaag. Morgen verder naar het noorden.

Noordwaarts, La Flèche
maandag 19 juni 2023
Een goede 300 kilometer naar het noorden, deels Peage, deels D-weg. Vlekkeloze kilometers wederom en we beginnen aan de parkeerplaatsen te wennen. Vollrad en Joke volgen nog een dagje, gezellig.



Op de camping municipal De la Route d’Or in La Flèche mogen we ons plekje voor de komende dagen uitzoeken. Mooie camping, uitstekende voorzieningen, op loopafstand van het centrum en aan de Loir. Met een fijn detail, € 15 per nacht. Aanrader!

We maken een avondwandeling door het stadje. Goedgekeurd, hier blijven we even.



Alleen verhuizen naar hier zit er niet in. Geen energiekeur bij de woning van onze keuze.

Kamperen zonder wijn ……
dinsdag 20 juni 2023
…… is gewoon nutteloos in het bos zitten!
Vanmorgen vroeg Vollrad en Joke uitgezwaaid. Daarna enkele huishoudelijke dingetjes, de camping vastgelegd en betaald tot zondag (heel best hier). Einde middag doen we de meer nuttige dingen.


Markt en kasteel
woensdag 21 juni 2023
Woensdag is marktdag in La Flèche. Voor ons een kwestie van de brug over de Loir over te steken, zowel de markt als de camping liggen aan de rivier tegenover elkaar. Gezellige markt voor ons, maar niet voor ieder levend wezen.




We houden een lange lunchpauze op de camping, om daarna een kasteel, herstel, chateau aan de Loir in Le Lude te bezoeken. Overheidsinstellingen, zoals musea en campings municipal, kennen een lunchpauzesluiting van meestal 12 tot 14 uur. Vandaar onze lange lunchpauze. Maar klokslag half drie staan we aan de poort. Indrukwekkend Chateau van buiten, binnen niet echt bijzonder. Waarschijnlijk ook de reden dat er binnen geen foto’s genomen mogen worden, uitgezonderd de keuken.
Er kan een beperkt deel van het chateau bezichtigd worden, omdat het nog bewoond wordt door een mevrouw alleen. Nazaat van een familie die het onroerende goed sinds de 18e eeuw in bezit heeft. De oorsprong van het pand ligt rond het jaar 1000 en er is sinds die tijd behoorlijk aan geklust.










Het plaatsje Le Lude is er heel erg geweest. Vele winkeltjes definitief gesloten, een plaatsje dat ooit mooi was en nu in verval. Een boodschap bij de Lidl en naar ons tiny house. Op onze favoriete tijdstip, vijf voor vijf, zijn we weer terug.
Noppes
donderdag 22 juni 2023
Vanmorgen regent het stevig als we wakker worden en dat blijft zo tot elf uur. Ontbijt in de caravan. Maar na elven klaart het op en wordt het weer een prachtige dag. Een dag waarop we niets uitvoeren en er dus niets voor het blog te melden is.


Bah….
vrijdag 23 juni 2023
We hebben het verschillende keren gezien, zo ook op de camping in La Flèche. Smeerlapperij naar onze opvatting. Waar hebben we het over: het legen van toiletemmers in de textielwasplaats, de door diarree van de hond ondergelopen mat schoonmaken op de vaatwasplaats, het legen van een chemisch toilet in de wasbak. Vandaag zien we, niet voor het eerst, dat de watervulslang om drinkwater in te laten bij de campers gebruikt wordt om eens fijn het chemisch toilet aan de binnenkant te reinigen. Nota bene door een camperbezitter. Voor ons zijn deze gedragingen van de medekampeerders al enige tijd reden om in de caravankeuken onze afwas te doen. Snappen doen we het niet. De werkelijk heerlijke camping waar we nu staan denkt het geschetste gedrag te voorkomen door een briefje op te hangen, vermoedelijk tegen beter weten in. Voor alle duidelijkheid, het gedrag is nationaliteit onafhankelijk. Vandaag was het een Fransman die een mooie schone poepdoos heeft.


Los van de irritatie welke de overbuurman opriep, en nee, we hebben er niets van gezegd, hebben we een heerlijk lome dag op ons stekkie. Buiten een plons in het zwembad en een noodzakelijke boodschap, is het lezen wat we doen. En een heerlijke verse maquereau op de bbq. Met tomaat, rode ui en citroen. Dachten we. Met het uit de verpakking halen van de vanmiddag vers gekochte makreel begon de twijfel, op het bord werd die twijfel bevestigd. Bah …….
Loom
zaterdag 24 juni 2023
Boven de dertig vandaag. Tot nietsdoen genoopt. Hoewel. Boodschap, zwemmen, lezen, haken, koken, vertrek klaarmaken. Morgen verder. Kwestie van caravan keren of auto omrijden en weg. Wel de luiken nog dicht.

Ai…..File
zondag 25 juni 2023
Reisdag. Ontbijt en koffie in het zonnetje, waarna we gaan toeren. Goed 300 kilometer. Heerlijk rustig op de weg, dat vrachtverkeer op zondag niet is toegestaan helpt. Beperkte drukte in en bij Rouen, gevolgd door een lege snelweg ten noorden van deze stad. Maar dan. Dik file. Voor een camping met uitstekende recensies, welke vooral voor een enkele overnachting wordt gebruikt. Gelukkig hebben we gereserveerd voor het campingdeel van de blijvers. Maar we staan wel in de rij. Nog nooit meegemaakt zoiets, nu dus wel.


Een gesprekje met een medewerker maakt duidelijk dat dit van mei tot en met september iedere dag zo is vanaf 13.30 uur. En eerder gaan ze niet open. Het helpt dus dat ze geoefend hebben met het op de plek krijgen van de gasten, met een goed half uur staan ook wij. Zeer naar de zin op de mooie camping Sainte Claire in Neufchâtel-en-Bray.

Dieppe
maandag 26 juni 2023
Kalm aan vanmorgen. De boodschappen halen we bij Leclerc op 700 meter van de caravan. Na de lunch gaan we naar de badplaats Dieppe. Het strand van deze plaats zou het dichtst bij Parijs liggen en daarmee is het een voorkeursplek voor veel Parijzenaars. We hebben geen strand kunnen ontdekken, wel een grote grindbak tussen de kliffen. Veel wind vandaag, weinig mensen in en bij zee. Gewoon te fris.



De plaats ademt sfeer. Jammergenoeg zijn alle kledingwinkels op maandag gesloten. Onze stadswandeling eindigt mede hierdoor tijdig op een terras.



Terug naar de camping via een andere route dan de heenweg. Een goede 30 kilometer. Het landschap vinden we schitterend. Dit deel van Frankrijk kennen we niet, maar we weten nu al ‘we komen terug’. Met fietsen, want fietsen is hier heel goed te doen.
Action
dinsdag 27 juni 2023
We lopen echt tegen het einde van onze reis aan. We doen niet veel. Twee wandelingen vandaag. Eenmaal naar de Leclerc en eenmaal naar de Action. Beide 700 meter. Eenmaal een maaltijd en eenmaal een emmer met haakkatoen. Het katoen is om het verlangen naar Nederland wat te temperen. Drop haken. Engels, dat dan weer wel. Verder verpozen we ons met aangename temperaturen op de nog steeds uitstekende camping.


Somber
woensdag 28 juni 2023
Het weer dus. Volgens ons de eerste vakantiedag dat we de zon niet gezien hebben. Niks te klagen dus. Vooral als je bedenkt dat we vandaag de negen weken op pad volmaken. Maar wel de laatste dag op een camping. Morgen naar huis. We doen enkele voorbereidende klusjes voor het stallingklaar maken van de caravan. Rommeldagje dus. Reisklaar maken en doordat het einde middag afkoelt, eten we in de caravan. Maar we zouden zo nog negen weken weg willen blijven, zo goed is ons deze lange periode bevallen. Gelukkig hebben we nog het nodige tegoed.


Thuis
donderdag 29 juni 2023
Stevige rit vandaag. Klokslag acht rijden we, klokslag drie parkeren we voor ons huis. 485 kilometers, welke in Frankrijk en België volledig fillevrij gereden zijn, mede doordat we de Kennedytunnel bij Antwerpen mijden. Maar vanaf de grens Hazeldonk tot Gorinchem dik file. We zijn weer in Nederland. Terwijl we in de file staan filosoferen we over emigreren naar Frankrijk. Je wilt het toch ergens over hebben na negen heerlijke weken vakantie saampjes.
Het grote opruimen en schoonmaken kan beginnen, we zwijgen over de tuin. Maar de vooruitzichten zijn goed. Over een week of twee gaan we (een deel) van het Pieterpad fietsen en eind augustus lonken de Pyreneeën.


Voor nu blikken we terug op een behoorlijk rondje van net geen 5200 kilometer. Maar het zijn niet de kilometers die we tellen. Het zijn heel veel ervaringen en ontmoetingen waar we nog vaak aan zullen terugdenken. Het was geweldig om zo’n lange periode op pad te zijn.
Terwijl dit blog getypt wordt, ontvangen we van Wim een kaart. Hoe toepasselijk, we sluiten er mee af.

Terug naar startpagina